Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Op mijn 18e verjaardag werd mijn grootste wens vervuld. Dat heb ik allemaal te danken aan Make A Wish, een organisatie die zich inzet voor kinderen met een levensbedreigende ziekte. Een prachtig initiatief dat mij de mooiste dag van mijn leven bezorgd heeft.

Hoe het allemaal liep die dag:
Ik ging gewoon naar school zoals op een andere gewone dag, maar het liep toch allemaal anders, mijn vestje was kapot, mijn haar zat niet goed, ik ging al met een slecht humeur naar school. Op school was het dus ook allemaal anders, al onze uren waren veranderd en we kregen les waar we normaal geen les kregen. We leerden dingen die we nooit eerder ervoor gedaan hadden. Toen we boven in de kunstlokalen les aan het volgen waren kwam ineens de directeur binnen. Hij vroeg achter mij en ja ik verschoot. Ik moest mee naar beneden gaan, en eens ik Gina en Kathleen zag staan, wist ik meteen waar het hier allemaal om ging. Ze namen me mee, niet wetend waarheen, tot ik het bordje Zaventem zag staan. Ik kwam binnen waar mijn familie me opwachtte en ook Miet. Ik had wat staan babbelen, en daar kwam hij ineens af, hij wuifde van ver en wist precies waar hij moest zijn. Plots stond ik oog in oog met mijn lievelingszanger, Mark Owen, sinds jaren hoorde en zag ik hem graag bezig, sinds hij solo ging, was ik al helemaal verkocht. Ik stond oog in oog met hem, niet wetend wat zeggen, vol verstomming geslagen. Ik kreeg meteen dikke zoenen en een welkomsknuffel. Wat getettert en natuurlijk een flesje champieter erop geklonken. Daarna mocht ik met Mark en Miet in een luxe auto, Miet moest ijverig filmen, terwijl ik al mijn spulletjes liet signeren en we een babbeltje sloegen. Ik was niet op de weg aan het letten, maar toen ik uitstapte aan het ziekenhuis, stonden mijn klasgenoten daar, vrienden en al de verpleging die mij heeft behandeld. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken, wie ik eerst moest dag zeggen. Ook de pers was aanwezig, daar kon je niet naast kijken. Toen ik tegen iemand zei dat ik ging flauwvallen stond dat de volgende dag in de krant.

In het ziekenhuis aangekomen kwamen we in de feestzaal, met hapjes en drankjes en Mark Owen muziek natuurlijk. Eventjes met de pers gepraat, want die moet ge ook soigneren ? Na héél veel foto’s te hebben getrokken kondigde Mark aan dat hij iets wou zeggen. Hij had een kadoo bij voor mij. Ik wist niet wat mij overkwam, ik deed het pakje open en zag een prachtige armband. Hij haalde hem eruit en deed hem om, precies gelijk de echte ?. Op da moment wist ik ni wa zeggen wat te doen, maar Mark had meteen de perfecte oplossing en vroeg me ten dans op mijn lievelingsnummer van hem ‘My Love’. Tijdens de dans heeft hij me vanalles vertelt en gezegd en die woorden vergeet ik nooit meer, tot hiertoe weet nog niemand er iets van. Dat was even mijn moment met Mark. We dansten en dansten en lachten, het was super. Jammer genoeg kwam het einde in zicht, we namen afscheid een dikke knuffel, wat zoenen en lieten hem gaan om voetbal voor het goede doel te gaan spelen.

Ik heb aan deze dag de mooiste herinneringen overgehouden, het was ongelofelijk mooi. Ik heb geen spijt van mijn wens, mijn bewondering voor Mark is er alleen nog groter van geworden. Hij is zo spontaan, bezorgd, lief en alles tegelijk. Het was een dag die ik nooit meer zal vergeten, de foto’s, de video’s, de armband, allemaal herinneringen die ik koester, voor altijd.

Bedankt iedereen die aanwezig was...
Bedankt de fotografen en de cameramensen...
Bedankt vrienden & familie, voor ons gezinnetje...
Bedankt Miet, om de zenuwen met mij te delen...

Bedankt Mark Owen & manager...

En vooral BEDANKT Make A Wish, voor alles wat jullie doen, voor het vervullen van mijn wens en duizenden anderen.

BEDANKT Gina, Danielle, Kathleen & Herman voor de formidabele dag…