Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

In het kort mogen we de wet zo stellen:

"Iedere Belg is Donor, zolang hij/zij leeft ... 
Nadien moeten de nabestaanden, in tijden van rouw en verlies, beslissen wat er met de organen moet gebeuren."

De Belgische wet die orgaantransplantatie regelt, bestaat nu twintig jaar. Met deze wet werd het systeem van automatisch donorschap ingevoerd. Dit betekent dat iedere overledene wordt beschouwd als mogelijke donor tenzij men zelf kenbaar maakte dit niet te willen.

De wet heeft ervoor gezorgd dat België één van de koplopers binnen Europa is wat het aantal orgaandonaties betreft. In de praktijk overlegt men altijd met de naaste familie alvorens men de organen verwijdert.
Dit is het gevolg van een deontologische richtlijn van de Orde der Geneesheren. Die stelt dat artsen het voornemen om organen weg te nemen met de nabestaanden moeten bespreken. De wet voorziet dat de nabestaanden zich kunnen verzetten tegen donatie als men niet weet wat de overledene zelf zou hebben gewenst. De Belgische wet benadrukt ook een respectvolle behandeling van de donor. De overledene wordt na het wegnemen van de organen opgebaard en kan worden gegroet door de nabestaanden zodat het rouwproces normaal kan verlopen.

Verder stelt de wet dat zowel de donor als de ontvanger van het orgaan anoniem blijven. Ze legt ook vast dat orgaandonatie onbaatzuchtig moet zijn: men mag er dus in geen geval munt uit slaan. Tenslotte regelt de wet zowel de te volgen procedure bij donatie door een overledene, als de levende donatie. Levende donatie is enkel mogelijk om een familielid of vriend in een levensbedreigende situatie te helpen. De wet benadrukt dat de donor hiervoor vrij en bewust moet kiezen.