.jpg){kind=small}
Voor de inkom van ons 'Olympisch dorp'
Ik ben deze voormiddag veilig en wel toegekomen in Ierland voor de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden. En hier wat feiten en weetjes omtrent deze spelen!
- Ik ben stikop want ik heb afgelopen nacht maar 3 uur geslapen
- Ik moet nu eigenlijk slapen, maar wilde toch nog eerst een korte feiten blog typen
- Ik heb al heel wat bekende gezichten gezien, van Hongarije, Slovenië, Kroatië, Frankrijk ...
- Ik heb nog geen ENKEL nieuw gezicht gezien (dat komt wees gerust)
- Ik zit in de jongste leeftijdscategorie (18-29 jaar)
- Maar ben daar helaas meteen al één van de oudsten
- Ik heb nummer 1001
- Er zijn maar 6 longtransplanten aanwezig
- En ik ga proberen met de andere 5 een foto te versieren (niet zooo moeilijk hoor :)
- De meerderheid is niergetransplanteerd
- Ik krijg nog stééds de kriebels van de ietwat gore masseur/kinesist van Hongarije *brrr, echt*
- Morgen is het openingsgala!!
- De Ieren zijn écht goede organisatoren, tot hiertoe liep alles al héél erg vlotjes en vriendelijk
- Slechts 27 % van het aantal sporters hier aanwezig is van het vrouwelijke geslacht (!!!)
- Ik ga maandag voor de fun meedoen aan bowlen
- Maar plots heb ik 32 tegenstanders whahaha :)
- Het is bizar, maar we moeten om 8u in de sportzaal zijn en het ontbijtbuffet opent pas om 8u (foutje op onze bonnetjes?)
- Ik heb al enkele tegenstanders gezien
- Ik heb ook al ex tegenstanders gezien (spannend he ;)
- Ik heb beslist dat ik hier TOCH ééns ga shoppen (dat komt er nooit van tijdens de Spelen, maar dit jaar wél)
- België staat, volgens de peiling, op nummer 3 (met 72%) met de vraag of je na je dood je organen zou willen afstaan.
- Als die 72 % zich nu eens aub naar het gemeentehuis wil begeven *dank u!* (en extra bedankje aan de geregistreerden onder hen)
- We hebben hier een spa en wellness gratis ter beschikking
- En ik heb nu nét deze keer mijn bikini niet mee gebracht (nieuwe kopen dan maar ?)
- Het internet is gratis
- We logeren niet op hotel, maar op een heuse campus, het is eigenlijk een 'Olympisch dorp' want het hotel ligt in het midden en daarrond al de sportaccomodatie, HEERLIJK. Je kan gewoon 's morgens naar je sportzaal lopen. Het schept echt een band hele dagen samen zijn in plaats van ieder in zijn eigen hotelletje. Dus ik vind dit 'Olympisch dorp' echt geslaagd!
- Ik mis het Nederlandse team uit Wurzburg echt héél hard
Ik kan nu niet meer helder denken om 2 uur 's nachts en ga eindelijk eindelijk eindelijk genieten van mijn heerlijk nieuw vers Iers bed.
Ik had gezegd dat ik dagelijks ging updaten omtrent de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden, maar het is hier zooo hectisch dat dat er nog niet van gekomen is. Mijn excuses.
Wel het voornaamste wat ik jullie wellicht kan vertellen is dat de organisatie hier best goed is, maar dat het reglement op niets trekt, maar dan echt op niets. Zo worden in iedere sport de leeftijdscategoriën opgezegd en worden er telkens bij de vrouwen maar 2 medailles uitgereikt. En dan is de competitie natuurlijk erg erg hard. Ik moet zeggen dat je hier als longgetransplanteerde dit jaar geen enkele kans krijgt. Het niveau is veel veel veel hoger dan op de World Transplant Games. Dit heb ik nooit voorheen gezien.
MIjn eerste dag met de bowling was echt superfijn, lekker relaxed een potje bowlen. Ik wist op voorhand dat ik niet zou op kunnen tegen alle professionals in mijn categorie.
Op de grote dag voor badminton, was het in Dublin ineens enkele graden warmer dan ze hier gewoon zijn en dat was heerlijk. Buiten dan toch. In de zaal liepen algauw de temperaturen hoog op en uiteindelijk werd het gewoon zo heet dat ik in mijn voorlaatste match gewoon uitviel. Geen lucht meer krijgen, veel te warm en veel te intensief gesport kon mijn lijfje precies niet aan. Mijn lichaam zei gewoon stop hiermee en dat heb ik dan ook moeten doen. Had ik door gesport dan was ik zeker in het ziekenhuis beland. Het is echt een nadeel om longgetransplanteerd te zijn in zo'n situaties, het was gewoon teleurstellend om te moeten opgeven. Het maakt het dan ook extra rot omdat ik in de zwaarste categorie zat, Roemenië, Hongarije, Noorwegen... Terwijl de andere categoriën gewoon de klungelaars hebben. Van elke categorie moesten er dan enkele door naar de halve finales en zo verder. Rot rot rot dus, ik heb 2u lang moeten bekomen, moeten uithijgen terwijl ik dit anders nooit nooit heb. Nadien heb ik wel kunnen genieten van een heerlijke massage van de fysio's die hier aanwezig zijn.
Ik probeer de komende dagen nog meer te updaten, maar zoals gezegd het is hier hectisch... Ik kan u alvast vertellen dat ik voor de tafeltennis weer de zwaarste loting had. Jippie ;)
Eindelijk eindelijk eindelijk weer thuis! Gisterenavond zijn we veilig en wel weer aangekomen! En het doet deugd, zo gewoon weer thuis zijn... Vriendlief stond onverwacht op de luchthaven en ik kan niet meer zeggen dan dat hij het meest fantastische mannetje is dat je je maar kan inbeelden!
De Spelen waren fijn, veel nieuwe mensen leren kennen en ik heb enorm genoten van Dublin.
Ik weet dat ik mijn blog zwaar heb verwaarloosd, maar het was gewoon elke dag opnieuw douchen en slapen zodat je ietswat fris was de volgende ochtend. Ik vind het zo superjammer en ik ga dan ook mijn uiterste best doen om in de komende dagen van elke dag een blog neer te pennen. Nogmaals mijn excuses dat het zo moet. Ik ga het goed maken, zo snel mogelijk!
Een fotootje van bij de hurling, een supertoffe sport. In Dublin kregen we dan ook de gelegenheid om een wedstrijd bij te wonen. Aangezien het mijn enige vrije avond was hebben we dit kunnen meemaken en ik vond het super! Heb me echt geamuseerd ondanks het late uur en de frisse temperatuur :)
ETDG Dublin 2010 - 3 fantastische mensen
De Transplant Games zijn natuurlijk de ideale manier om nieuwe mensen te leren kennen. Véél verschillende mensen, zo heb ik dit jaar echt leuke nieuwe mensen leren kennen, via facebook & mail houden we contact tot de volgende spelen.
Op de Transplant games in Dublin heb ik drie mensen in het bijzonder leren kennen die me nauw aan het hart liggen, voor altijd…
Zo heb je als eerste Mick, team manager van Dublin en om eerlijk te zijn ik had hem nog nooit eerder gezien, dit terwijl hij er altijd bij is. Hij is een fantastische man! Toen ik in mijn voorlaatste match even last kreeg van het ‘geen lucht in een zaal van 45 graden’ syndroom deed hij er alles aan om het mij wat gemakkelijker te maken. Hij heeft alles gedaan wat hij kon om mij te helpen en dat was super. Tot dagen nadien was hij bezorgd en kreeg ik veel veel badminton tips om zelfs dat gemakkelijker te maken. En voor dit alles, dank je wel!
De laatste is een dame, één van de juryleden bij de badminton. Toevallig had ik haar als jury in mijn eerste wedstrijd tegen Noorwegen. Tijdens de eerste pauze in ons spel geraakten we aan de praat en zo bleek dat zij zelf een nier had afgestaan aan een familielid. En alleen daarom al chapeau. Ik was de eerste longgetransplanteerde die ze ontmoette (zo kan je al zien dat we echt zeldzaam zijn op de transplant games haha). Met haar konden we uren praten en toen ik de laatste dagen een klein wrakje werd van vermoeidheid kreeg ik van haar een lamswollen trui cadeau me op te warmen. Heerlijk!
Bedankt, bedankt, bedankt !!
.jpg){kind=small}
Bloglovin'.png){kind=small}