Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Er staan op dit moment 1.285 Belgen op de wachtlijst voor een orgaantransplantatie. Dat is acht procent meer dan het jaar voordien en het hoogste cijfer van de afgelopen vijf jaar.

Veruit de meeste mensen wachten op een nier. Voor dat orgaan staan 873 mensen op een wachtlijst, zo blijkt uit cijfers van de federale overheidsdienst Volksgezondheid. 194 Belgen wachten op een donorlever, 108 op een long, 68 op een hart, 42 op een pancreas.

‘De wachtlijst schommelt elk jaar in aantal, maar het aanbod aan donororganen blijft de laatste jaren stabiel', zegt Bruno Desschans, transplantatiecoördinator in het UZ Leuven. ‘De leeftijd van de donoren wordt wel steeds hoger omdat we langer leven. Dat betekent dat er minder bruikbare organen zijn per donor. België maakt voor orgaandonatie trouwens deel uit van Eurotransplant, samen met nog zes andere landen.'

Wie op de lijst staat, weet niet hoeveel ‘wachtenden' er nog voor hem zijn. ‘Voor niertransplantaties werken we met een puntensysteem', zegt Desschans. ‘De donorregio speelt een rol: een Belg zal meer punten krijgen als het om een Belgisch donororgaan gaat. En ook de weefselovereenkomst speelt een grote rol: hoe groter de overeenkomst tussen de donor en de ontvanger, hoe kleiner de kans dat het orgaan afgestoten wordt.'

In België is iedereen een potentieel orgaandonor, tenzij je uitdrukkelijk verzet aantekent. In de praktijk wordt bij overlijden wel altijd overleg gepleegd met de nabestaanden. ‘Op zo'n zeer emotioneel moment zijn er vaak mensen die bezwaar maken en die wens wordt gerespecteerd', zegt Desschans. ‘Sinds 2005 loopt daarom een campagne om de bevolking te vragen om een positieve verklaring voor orgaandonatie in te vullen bij de dienst bevolking van je gemeente. Zo kan je duidelijk aangeven dat je donor wil zijn na je overlijden.'

Op dit moment hebben 120.842 Belgen zo'n verklaring ingevuld.

Het verhaal van de kleine Olivia.

A schoolgirl who was nicknamed ‘The Little Helper’ has saved the lives of five people after her parents made the brave decision to donate her organs.

Karis May Darling was just 12 years old when she died in April after contracting a bug called Streptococcus A which can develop into meningitis.

Her grieving family decided to donate her heart, liver, kidneys and pancreas, as they knew it was what the kind-hearted youngster would have wanted.

Her devastated father John said: ‘Karis loved helping other people - nothing gave her more pleasure.

‘It means that she has helped five other families not have to go through the pain of losing their loved ones, and if she knew that she would have been so proud.

‘Karis is living on through five other people and that gives us some comfort.’

The family were already battling heartache, as her mother Kerri, 41, a clinical support worker, had been diagnosed with breast cancer in September.

Karis, who loved singing and dancing, had complained of earache one morning in April and Mrs Darling had taken her to the doctors. He said it was an infection and had prescribed her antibiotics.

The earache cleared up but a week later it came back again and the following night she took a turn for the worse, so the following morning Mrs Darling took her to Basildon University Hospital.

Mr Darling said: ‘They pumped her with antibiotics as blood tests had shown that she had an infection in her blood. But we never thought that it was anything that the doctors wouldn’t be able to deal with.

‘She said that she had a headache and she had blood coming from her ear, but she was comfortable and still talking.’

But then within 30 minutes the bleeding suddenly started to worsen.  

The bug had spread to her brain and had caused her brain to swell.

Mr Darling, 44, a project director for an interiors company, said:  

‘She quickly deteriorated before our eyes. The doctors were desperately trying to save her.’

The doctors managed to stabilise her on a life support machine and then she was transferred to Great Ormond Street Hospital.

Neurosurgeons battled to save her at that hospital but her brain had swollen so much it had fatally crushed her brain stem.

Mr Darling said: ‘The doctor took us into a room and told us what had happened. They turned the life support machine off to see if she could breathe on her own, but she couldn’t.

‘She was brain dead and there was nothing that could be done to save her. We were just numb with the shock. Only a few hours ago she had been talking with us, now she was gone.’

The family were asked if they would be prepared to donate Karis’s organs to help people waiting for lifesaving transplants.

Mr Darling said: ‘We didn’t hesitate. Karis didn’t have a bad bone in her body and she was always helping other people. Her gran has dementia and she was always helping her mum look after her, especially after Kerri had been diagnosed with breast cancer.

‘Nothing was too much trouble for Karis. She was a little girl with a big heart. She would have been proud for her organs to help other people.’

Her heart was donated to a teenage girl who had been desperate for a heart and had a rare blood group that matched Karis. Part of her liver went to save a baby girl, and the rest of her liver went to save a young boy. Another girl had her kidney and a man who had been on dialysis for ten years had her other kidney and her pancreas too.

Mr Darling, who also has three other children, Kristi, 15, Johnnie, seven and Emma, 23, said: ‘We have been told that all these transplant operations have been a success, which is such a comfort to us.

‘The little boy who had her liver had been growing steadily weaker over the last few months and it had been his last chance of survival.  

And the others are all out of hospital and have been given their lives back, all thanks to Karis.’

Bron: Daily mail

Weduwe ontmoet vijf mensen die organen kregen van haar man

“Zo blij dat ik zijn hart weer voel kloppen”

Emotionele taferelen en een wereldprimeur: in New York heeft de Amerikaanse Mirtala Garcia vijf mensen ontmoet die in 2010 een orgaan van haar overleden man kregen. In totaal zijn het er 8, maar drie wensen anoniem te blijven. Vooral de kennismaking met de man die het hart kreeg, ontroerde de weduwe. “Mag ik even luisteren? Dit hart heb ik zo vaak horen kloppen toen ik in zijn armen lag.”

Het is een wereldprimeur, omdat de organen van één donor in de VS gemiddeld naar slecht drie mensen gaan. In dit geval zijn het er acht. Doorgaans blijft de donatie ook anoniem, zonder contact tussen de families. Maar deze mensen wilden elkaar zo graag ontmoeten, dat het New York Organ Donor Network een extra inspanning deed. Het nodigde weduwe Mirtala Garcia en haar drie kinderen maandag uit voor een bijzondere namiddag. “Zo tonen we de familie Garcia het leven dat na de dood kwam.”

De Garcia's woonden in Connecticut toen vader Julio (38) in maart 2010 een overwachte hersenbloeding kreeg – allicht door een aangeboren afwijking. De man werd hersendood verklaard, maar zijn organen functioneerden nog, wat hem een zeer goede donorkandidaat maakte. “Ik heb getwijfeld, want ik hoopte nog op een mirakel,” aldus zijn weduwe. “Maar ooit had Julio me gezegd dat hij zeker donor wilde zijn. Bovendien stonden twee mensen uit onze kerkgemeenschap toevallig op de lijst voor een nieuwe nier.”

Tranen

Julio Garcia, een schrijnwerker, was een gezonde, sterke man geweest, zodat acht organen in aanmerking kwamen: twee hoornvliezen 'ogen, het hart, de twee nieren, een long, de alvleesklier en zijn lever, die in twee werd gedeeld: één stuk voor een volwassene en één voor een peuter. Zo kregen acht mensen ene nieuw leven na zijn dood. Vijf van hen wilden Mirtala daar persoonlijk voor bedanken.

In een ruimte van het Donor Network, dat de transplantaties had gecoördineerd, kregen de genodigden een badge opgespeld waarop bijvoorbeeld 'kidney recipient' stond: 'ontvanger van de nier'. Na enkele toespraken van dokters was het aan de patiënten om het woord te nemen. “Hallo, ik ben Thomas Ginz”, sprak een 67 jarige man. “Ik kreeg een long van uw man. Een jaar geleden kon ik geen seconde zonder zuurstof en zat ik vast in mijn rolstoel.” Vervolgens stapte hij kwiek op de weduwe af, om haar lang aan de borst te drukken. Tranen vloeiden.

Daarna was het Sebastiao Lourenco (57) aan de beurt: “De dokters zeiden dat ik niet lang meer zou leven, want mijn hart was vergroot. Maar ik heb dit grote, warme hart gekregen. Ik zal er zorg voor dragen, dat beloof ik. Ik zal ervan houden, zoals u dat deed.” Waarop weduwe Mirtala Garcia even mocht luisteren naar de hartslag die ze naar eigen zeggen heel erg gemist had. Twee vreemden tegenover mekaar, maar toch zo vertrouwd.”

Geschenk

Ook twee ouders kwamen hun dank betuigen: hun peuter kreeg een stuk lever van Julio Garcia. Er was ook de 69-jarige Jo, die leverkanker had en ten dode was opgeschreven zonder transplantatie.

Zo vertelde elk zijn hoopvolle verhaal, al moesten enkele patiënten toegeven dat er ook afstotingverschijnselen waren en hun medische lijdensweg dus nog niet gedaan was. “Dat maakt deze ontmoetingen erg confronterend, voor beide partijen”, aldus Elaine Berg, voorzitster van het Donor Network. “Het gaat over pijn, dood, hoop en wanhoop. Daarom willen we niemand pushen tot zo'n ontmoeting. Maar soms willen mensen meer doen dan een briefje schrijven.”

Enkele getransplanteerden hadden een geschenk bij voor de weduwe, zoals een schilderij. “Maar wat uw man ons gegeven heeft,” benadrukten ze, “dat kunnen we in de verste verte niet benaderen.”

Ronald Herrick and his twin, Richard, celebrated 10 months after Ronald donated a kidney to Richard in the world's first organ transplant.

As Richard Herrick lay dying in Peter Bent Brigham Hospital, he had second thoughts about making medical history. In another room waited his identical twin, Ronald, who was going to donate a kidney to Richard in the world's first successful organ transplant.

"Ron got a note from Richard the night of the surgery telling him to get out of there and go home," said Ronald's wife, Cynthia. "Ron sent a note back saying, 'I'm here and I'm going to stay and that's it.' "

And so it was. On Dec. 23, 1954, Dr. Joseph Murray removed a kidney from Ronald and implanted it in Richard. Years later, Murray shared a Nobel Prize for his groundbreaking work. For the Herrick twins, the results were more immediate and personal. Ronald gave Richard about eight more years of life.

The older and more serious of the twins, Ronald Herrick didn't talk about his key role in opening a new venue in medicine unless someone asked, and even then he had to be drawn out if the conversation lasted more than a few sentences. Unassuming and modest, he taught math for decades in high school, junior high, and college. On the side, he kept his hand in farming because he grew up on a family farm and loved the physical work of agriculture.

Mr. Herrick, who suffered from heart ailments that prompted him to retire from teaching and farming in 1997, died Monday in the Augusta Rehabilitation Center in Augusta, Maine, where he was recuperating from heart surgery in October. He was 79 and lived in Belgrade, Maine.

Though he was firm in the note to his brother, Mr. Herrick knew he was risking his life by volunteering for surgery that had never been attempted. A few months earlier, he had started attending Worcester State College.

"It was just one of those things that was kind of out of this world, I thought," he told National Public Radio in 2004 for a report on the 50th anniversary of the transplant. "It was something that hadn’t been done before, you knew nothing about it. So I thought about it a long time. ... My stomach was churning many a morning going to school."

In an autobiography, Murray recalled those moments when it seemed that the transplant team held its breath.

"There was a collective hush in the operating room as we gently removed the clamps from the vessels newly attached to the donor kidney," he wrote. "As blood flow was restored, the patient's new kidney began to... turn pink. There were grins all around."

With an identical twin as a donor, the kidney was a perfect fit.

"It was snug as a bug in a rug," Murray told NPR in 2004.

Afterward, Mr. Herrick returned to Worcester State College, from which he graduated with a bachelor's in education in 1958 and a master's in education in 1960.

"I was a freshman in college and I went back to school in a couple of weeks," he told the Globe in 2004.

Several years later, he met Cynthia Barnes when a mutual friend asked Mr. Herrick if he could give Cyththia a ride to college. They lived in adjoining towns and met when he chauffeured her and a couple of other students on her first day at Worcester State. The couple married in 1959.

Offered a new start in life, Richard Herrick married a nurse who cared for him during his hospital stay and they had two children.

The twins rarely discussed their historic moment, though, and Mr. Herrick remained reticent after Richard died.

"I had to dig out of him about the transplant to get some details," said his wife, who wrote a book for herself and family about her husband's life. "He talks about how he was out of the hospital in 10 days and he just went back to normal behavior. It was just something he did to save his brother, who was dying. He wouldn't have done otherwise. He was just very modest about the whole business. That was the kind of person he was, not one to talk about himself."

In addition to his wife, Mr. Herrick leaves an older brother, Van of Barrington, R.I., and a younger sister, Virginia Griffin of Rutland, Mass.

A memorial service will be held at 2 p.m. Monday in Roberts Funeral Home in Winthrop, Maine. Burial will be in the spring in Mount Vernon Community Cemetery in Mount Vernon, Maine.

"I don’t think about it very often," Mr. Herrick said of the surgery in the 2004 interview with NPR. "It was a long, long time ago. … I’ve had one good kidney all these years and I’m still walking around, so I guess it’s worked out alright."

Bron

By Bryan Marquard, Globe Staff

Nieuws dateert van 27 december 2010.