Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Stephanie Keustermans - Van longziekte tot longtransplantatie(s) BLOG

Phietelotjepetotje

Ik verblijf momenteel een weekje bij vriendlief in Gent en dat is echt de ideale moment om mijn site in orde te brengen en dingen online te zwieren die ik al veel te lang uitstel. Zo staan eindelijk de verslagen en foto-albums online van de Europese spelen in Zweden *klik hier om te bekijken*. Het waren de beste spelen ooit en elke dag was echt superfijn, jammergenoeg kwam er veel te snel een einde aan en mis ik iedereen die het daar zo mooi heeft gemaakt. Ik heb er ineens ook foto's bij op gegooid van onze citytrip naar Kopenhagen en van onze uitstap naar het oh zo coole Legoland! De komende dagen komen er nog de verslagen en foto's bij van de Europese spelen te Ierland en die van de Wereldspelen in Australië, want da's alweer even achter de rug. Hou de site dus in de gaten voor meer!
 

Mijn 150 movies challenge zit op z'n einde, nog 1 film te gaan en dan ben ik er, was hélemaal niet zo moeilijk als gedacht!

Published in Blog

Sinds de Spelen in Zweden is de vakantie in zo'n rush gegaan dat ik niet meer aan updaten ben toegekomen. Schandalig eigenlijk.

 

Om te beginnen bij het begin ben ik enkele dagen langer in Zweden gebleven en hebben we onder andere nog legoland bezocht. Dit was trouwens echt een erg leuk themapark. Na mijn thuiskomst heb ik verschillende interviews gehad, waaronder voor ROB tv, nieuwsblad en werd ook de uitzending van 'hello goodbye' uitgezonden. Dit was opgenomen in september vorig jaar en ging dus nog over mijn deelname aan de wereldspelen in Australië. Alle artikels en ook alle filmpjes komen in de komende weken op mijn website terecht. 

 

Na alle interviews was het tijd voor een check up in het ziekenhuis. Deze was iets vroeger gepland omdat ik zeker thuis moest zijn hiervoor en dus kwam deze enkele dagen na Siemen zijn eerste verjaardag. Op dagzaal ging alles vlot, in het algemeen weinig volk in het ziekenhuis nu het grote vakantie is. Maar ook voor mij persoonlijk ging alles weer méér dan behoorlijk. Longfunctie weer iets hoger, longfoto's in orde, geen enkel 'sterretje' bij mijn bloeduitslagen. Wel een stagaire gehad die kennis moest maken met een port a cath en dat geprul eraan vond ik echter niet aangenaam (lees ik trok weer eens wit weg). En aangezien mijn überleuke port a cath wéér eens niet wilde meewerken mocht de student nog eens gewoon prikken ook. Gelukkig deed ie dat meer dan prima.

De grootste verrassing lag echter in het feit dat mijn arts me vertelde dat ik volledig mag stoppen met het nemen van cortisone (of prednison). Al meer dan 4 jaar stond ik op een 'onderhoudsdosis' en hij wil nu proberen er volledig van af te stappen. En daar zijn we dan ook mee bezig, ik neem nog eventjes, tot na de Europese spelen in Dublin om de dag 2 mg en nadien stop ik volledig. Natuurlijk blijft het wel afwachten of mijn lichaam het nu allemaal zelf gaat aanmaken. Tot hiertoe voel ik me meer dan prima! Na al die jaren (ik geloof dat dat er dan 25 zijn) cortisonevrij zijn zou echt super zijn! Ik hoop en duim dat mijn lijfje mee wil :)

 

Na dit alles was het tijd voor rust en vertrokken vriendlief en ik naar de zee, waar we een week genoten van zon, zee & strand. We bleven zelfs iets langer dan gepland, maar door het veel te warme weer leek het ons iets beter om toch aan zee te blijven. Er is toch altijd iets meer lucht aan zee dan in het binnenland. Ook Siemen was erbij aan zee en maakte voor het eerst kennis met zijn grote zandbak en het vele water. Heerlijk genieten met dat kleine mannetje.

 

Photobucket

En nu zijn we dan eindelijk beland op de Gentse feesten, wat toch jaarlijks een fantastisch evenement blijft. Vandaag gaan we dag 3 in en ik heb hier al aardig wat leuke nieuwe dingetjes ontdekt, zoals een goede cocktailbar 'Soulfood' met prachtig uitzicht op het water, dé Mojito (wat ik bizar genoeg nog nooit gedronken had, ik hield het altijd op Caiperina), Huize Colette, de muntthee uit de tent in baudelopark is hemels, vriendlief die zo snel kan dansen dat ie mij gewoon omhoog heft en me mee draait (boombal), mijn stiekeme liefde voor boombal blijft ook dit jaar aanwezig, Radio Modern (hélemaal mijn ding, vriendlief is wat minder enthousiast)... Jammer dat de tijd hier zo vooruit vliegt, want vriendlief zijn vakantie zit er bijna op, auchie!

Published in Blog

LEUVEN - De Leuvense Stephanie Keustermans (27) is met een koffer vol eremetaal teruggekomen van de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden in Zweden.

 

Keustermans is sinds jaar en dag voorzitter van de vzw Re-Born to be alive, een vereniging die zich inzet om mensen die een orgaantransplantatie ondergingen aan het sporten te krijgen. Zelf kreeg Keustermans tot twee keer toe nieuwe longen. Maar de afgelopen jaren rijgt ze toch de medailles op de verschillende kampioenschappen voor getransplanteerden aan mekaar. In het Zweedse Växjo, waar de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden plaats vonden de afgelopen weken, was dat niet anders. Lotgenoten uit 23 verschillende Europese landen namen het er in verschillende disciplines tegen elkaar op.
 

Keustermans behaalde een zilveren medaille voor tennis enkelspel en tafeltennis enkel. In het badminton enkel eindigde ze op de derde plaats, maar in het dubbeltornooi ging ze met goud lopen. Ook bij het dubbelspel tafeltennis schoot ze de hoofdvogel af. Als klap op de vuurpijl slaagde ze er ook nog in om de gouden medaille te behalen als beste speler in de drie racketsporten. Voor Keustermans geldt het Zweedse tornooi als voorbereiding op de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden die dit jaar in augustus plaatsvinden in de Ierse hoofdstad Dublin.

Published in Blog

Stephanie naar Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden

 

Stephanie Keustermans uit Leuven is vorige week naar de European Hart- and lung transplant games in Zweden vertrokken. Als enige Vlaming zal ze daar tot 10 juli trachten met tennis, tafeltennis en badminton medailles binnen te rijven.

 

De 27-jarige Stephanie Keustermans onderging reed tweemaal een transplantatie van beide longen. “Als kind kreeg ik het adenovirus, dat is vaak onschuldig, maar niet altijd. Daardoor kreeg ik een zeldzame ziekte die bij slechts drie kinderen in Europa opdook.” Keustermans overleefde als enige van het drietal het virus, maar kende geen gemakkelijke kindertijd. “Als kind bracht ik veel tijd door in het ziekenhuis, kreeg ik zuurstof toegediend en moest ik in een rolstoel zitten. In 2001onderging ik een transplantatie van beide longen.” Daarmee kwam echter nog geen beterschap in haar situatie. “Door chronische afstoting kreeg ik in 2003 opnieuw een transplantatie. Dit betekende stilaan het keerpunt voor Keustermans. “Na de operatie begon een periode van heel hard revalideren. Toevallig ben ik toen in contact gekomen met de mensen van Re-Born to be Alive. Zo is de bal aan het rollen gegaan. In 2004 heb ik deelgenomen aan de spelen in Dublin. “Dat bleek een absolute meevaller: Keustermans keerde terug met vijf medailles onder de arm. Sinsdien neemt de jongedame deel aan zoveel mogelijk tornooien. “Deze zomer zijn het de Europese spelen waar we met een tiental Belgen aan deelnemen.” Zelf is Keustermans de enige Vlaming tijdens het tornooi. De twintig medailles die ze al bij elkaar speelde, kunnen over enkele weken mogelijk in aantal gegroeid zijn. “Dat wordt nog afwachten”, zegt ze zelf. Het wordt sowieso een fijne ervaring. Je zit er in een gezelschap dat zich geen vragen stelt bij wat je hebt meegemaakt: voor hen is dat allemaal normaal.”

 

Stephanie Keustermans

 

Een aandachtige lezer ontdekt wellicht enkele fouten...

Natuurlijk kwam ik niet in contact met Re-Born to be alive vzw, maar richtte ik zelf Re-Born to be Alive op. Ik kwam toen echter wel in contact met mensen die sporten na hun longtransplantatie en wilde ik dit zelf ook eens proberen.

 

En mijn excuses voor de foto's van het artikel, ik ga het wel eens deftig inscannen als ik niet meer tam ben van deze lekker warme dagen :)

Published in Blog

Owkeej, waar zijn we gebleven. Mijn laatste blog is alweer veel te lang geleden, maar het is zooo druk geweest op de spelen. Op zaterdag had ik mijn allerlaatste competitie-dag, nl het tafeltennis. Ik zou zowel enkelspel spelen als dubbelspel met mijn Nederlandse partner, Marcia! Super dat ze zo op het allerlaatste moment wilde meespelen, want samen behaalden we goud!! Ook op het enkelspel kwam er een medaille bij, nl het zilver! Een meer dan geslaagde dag dus, want dit zet mijn teller op 5 medailles voor deze games!!

 

Gisteren was het de atletiek-dag, een dagje rust voor mij, eindelijk een uurtje langer slapen, een echte luxe want ik was stikop. Het was echt loeiheet in het stadium, gelukkig was er een tribune waar je in de schaduw kon zitten. Ik heb enkel in de voormiddag foto's genomen en heb me meer dan elk uur ingesmeerd en toch ben ik verbrand... De zon geeft hier goed door!

 

's Avonds was er alweer het sluitingsgala, de week is voorbij gevlogen. Even knipperen en het is alweer voorbij. Zoals ieder jaar volgen er nog speeches, nog medaille uitreikingen en ook de trofee uitreiking. En die werd dit jaar wel speciaal, want in eerste instantie ontving ik de trofee voor beste racketsporter van deze editie van de games. Deze cup heet de zogenaamde 'Geoffrey Finnigan Perpetual Trophy'. Dat was natuurlijk echt superfijn en verrassend, ik had het natuurlijk nooit verwacht. Tot een half uurtje later de organisator naar me kwam en ze me lieten weten dat ze iets over het hoofd gezien hadden bij de regels om deze trofee uit te reiken. Je moet nl 60 + zijn om deze trofee te kunnen ontvangen en dat ben ik natuurlijk helemaal nog niet. Dusss moest de trofee opnieuw uitgereikt worden (alsook de trofee voor de volleybal) en moest ik de wisselbeker terug inleveren. Teleurstellend, want ik had 5 medailles voor de racketsporten en de dame die de trofee nu won had er maar 2, ik vond het dus eigenlijk echt niet eerlijk dat je enkel in aanmerking kon komen als je zo oud was. Maar de regels zijn de regels en ik kon er helemaal niets aan doen. De vergissing werd 'goedgemaakt' met een fles wijn. Weer teleurstellend. Het is maar een wisselbeker, maar het is wel een hele eer om hem te mogen ontvangen. Dat ik hem wellicht nooit zal kunnen ontvangen omdat ik nooit 60 + zal worden is des te kl*t*. Waarom de beker niet gewoon veranderen naar eender welke leeftijd, is toch gewoonlijk eerlijker ?!

 

Maar vandaag, maandag 5 juli, gebeurde er wel iets heel speciaals. Toen we aan het inpakken waren om morgen richting België te vertrekken werd er op de deur geklopt. Toen ons mama de deur opende herkende ik meteen de stem die we deze week zo vaak gehoord hadden, Victor! Hij vroeg me of de 'beste racketspeler 2010' op haar kamer aanwezig was. En natuurlijk was ik er!! Omdat hij en hele organisatorenteam het zo jammer vonden dat ik de cup verplicht moest afgeven kwam hij me feliciteren met een ander aandenken, opnieuw een gouden medaille voor 'BEST RACQUET SPORTER SWEDEN 2010'! Hij zei dat ik er wel degelijk zo hard met kop en schouders bovenuit stak dat het team vond dat ze iets moesten doen. 5 medailles voor racketsporten is wel bijzonder en dit wilde ze belonen. Ik vond het natuurlijk helemaal super, dan toch een erkenning en een titel erbij !! We hebben natuurlijk enkele foto's gemaakt met Victor en ik wil hen bij deze nogmaals bedanken voor deze prachtige beloning!!

 

Mijn 4e Europese spelen voor hart- & longgetransplanteerden zit er weer op, maar ze waren meer dan prachtig. Het hele organisatorenteam was fantastisch en heeft echt een uitstekende job verricht, ik heb het nog nooit zo goed geweten. Als ik dan toch een puntje van kritiek mag geven dan is het op het avondeten, het mocht na een dagje sporten wel IETS meer zijn :) De McDonalds heeft gouden zaken gedaan tijdens deze spelen haha!

 

Maar eerlijk waar fantastisch was het hier, ik ga het echt heel erg missen...

 

Vandaag hebben we de stad nog verder bezocht en zijn we eindelijk wat wezen shoppen. We hebben verse aardbeien gegeten aan het prachtige meer, genoten van een heerlijk wortel-kaneeltaartje en hebben we genoten van onze laatste dag Växjö!! Morgenvroeg vertrekken we weer richting België, maar stoppen we onderweg geregeld. Zo is het plan o.a nog om in Legoland even halt te houden en verder zien we wel. Vanaf nu is het weer aftellen geblazen!

 

Nog 33 dagen tot de European transplant & dialyses games in Dublin!!

Photobucket

Toch nog even op de foto met de wisseltrofee, we hebben hem toch in handen gehad :)

Photobucket

Met Victor en de gouden medaille 'best racquet sporter games Sweden 2010'. Overgelukkig en stikop :)

Photobucket

De buit van deze Europese spelen!! De gouden medaille voor beste racketsporter, mijn 2 gouden, 2 zilveren & 1 bronzen medaille en ook de Re-Born to be Alive vzw trofee!

Photobucket

Published in Blog

Wat gaat de tijd hier snel zeg, vandaag hadden we al badminton competitie en ik moet toegeven dat de tenniscompetitie nog in mijn lijf zat. De warmte speelt hierin wellicht ook een rol. Maar goed, het beloofde een prachtige dag te worden omdat badminton mijn hoofdsport en lievelingssport is.

En de resultaten mochten er wezen!! Vandaag behaalde ik in het enkelspel badminton Brons en samen met de Poolse Margareth behaalden we GOUD!!! We mogen ons vanaf vandaag 2 jaar lang Europees kampioen noemen in 'ladies badminton doubles'. Een supergevoel en momenteel heb ik de drie kleuren in handen, goud en brons van vandaag en zilver van gisteren!

 

Vandaag heb ik voor de laatste keer mijn sportzak gemaakt, want morgen speel ik nog 1 maal en dit in het tafeltennis. Ik heb een dubbelpartner gevonden in de Nederlandse Marcia en samen gaan we natuurlijk voor GOUD!! Ik hoop er morgen nog 2 medailles bij te doen, ik ga alleszins mijn uiterste best doen! Duimen jullie nog een laatste keer mee ?

Bedankt!!

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Published in Blog

Ik ben eigenlijk te moe om nog een blog te schrijven, maar wil toch graag updaten want vandaag was een PRACHTIGE dag! Met knikkende knieën en zenuwen die door mijn lijf gierden kroop ik het tennisveld op, maar dit alles werd beloond, want vandaag haalde ik de 2e plaats, zilver in het tennis enkelspel! Wat een supergevoel, wat een beloning!
 

Ik voel me fantastisch, heb er geen woorden voor en hoop dat morgen, de badminton, ook vlotjes verloopt! Een uitgebreidere update probeer ik morgen te schrijven, maar nu ben ik echt bekaf, ik kan nog nauwelijks mijn ogen open houden!

 

Bij deze nog enkele foto's van de grote dag!

 

 

Photobucket

In actie :)

(het rare ding op mijn rug is mijn flapperende rugnummer!)

Photobucket

Als 2e op het podium, wie had dat gedacht!?

Photobucket

(van links naar rechts) België, Nederland, Zwitserland & Noorwegen

Photobucket

Trotser dan trots!

 

Morgen speel ik badminton single & dubbel internationaal met Polen, duim gerust mee, we zullen het nodig hebben. Badminton is één van de sporten met het meeste deelnemers!

Published in Blog

Photobucket

 

Hier ben ik weer, nog vrij vroeg mijn bed in om morgen uitgerust te zijn...


Zoals jullie weten zijn de games gestart, vandaag was het groots openingsevenement met een optocht door de stad om bekend te maken dat de Europese spelen begonnen zijn. Natuurlijk is het belang van orgaandonatie dé grote boodschap hiervan. Met honderden transplanten uit 22 verschillende landen werd het een vrij lange tocht. Nadien volgden de traditionele speeches en volgde het openingsdiner. En eerlijk waar, ik heb het nog nooit zo slecht geweten, duimen dat het eten de komende dagen betert want anders ga ik hier wat kilo's verliezen (of teveel naar de mcdo op de hoek gaan). Ook werd eindelijk eens duidelijk uitgelegd hoe je Växjö nu eigenlijk uitspreekt en het blijkt niet, zoals we dachten 'Veksheu' te zijn, maar 'Veheu'. Héél bizar, precies een niesje ofzo :)

Bovendien zijn de mensen op straat ook heel erg benieuwd naar dit alles, zo spreken ze je geregeld aan over de transplant games en over transplantatie. Dat is natuurlijk top, want het is hier echt wel een jongerenstad, dus misschien overtuigen we hier wel iemand om Donor te zijn. Ik ben er eigenlijk vrij zeker van!

 

De organisatie is tot hiertoe top, alles verloopt prima en het Zweedse team is erg aangenaam om mee te werken. Je knipt en ze doen alles wat ze kunnen voor je. Ik hoop en echt hoop dat dit ook bij de sport zo zal zijn. En je kan misschien zeggen dat het niet belangrijk is ofzo, maar dat is het echt wel. Als er bussen uren vertraging hebben of niet komen opdagen geraak je gewoon niet op je sportplaats en dat is, in competitie, zeer vervelend :)

 


En morgen is het zover, mijn allereerste competitie van deze spelen! En ineens ook mijn allereerste competitie in het tennis! Ik ben zo benieuwd, ik vind het zo spannend en ik ben serieus nerveus. Heel nerveus. Of er een medaille in zit, geen idee, ik ga in ieder geval mijn uiterste best doen en dit ook als aandenken aan Bob. Bob overleed enkele maanden terug en was verzot op tennis, ik mis hem hier op de Spelen, het is gewoon niet hetzelfde zonder hem. En het vreemde is, dat ik bij elke Nederlander die ik tegen kom even denk, is het Bob en me dan realiseer dat dat niet meer kan. Hij was gewoon zo goed en zijn overlijden kwam zo onverwachts voor iedereen. Morgen sport ik dus niet alleen ter nagedachtenis van mijn Donors, maar ook eventjes voor Bob!

 

Ik kom om 9u30 in actie en dit tegen Nederland! Nadien kom ik ook tegen Oostenrijk, maar verder weet ik het nog niet. Het valt te zien of ik verder ga of niet... Dusss duim aub uw duimen eraf voor mij!! Oh ik ben zo nerveus, ik hoop dat ik wat kan slapen vannacht!

 

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Published in Blog

We zijn nu drie dagen in Växjö en hebben de regio al uitgebreid bezocht, maar vandaag was het eindelijk zo ver, de registratie! De organisatie stond rond de middag klaar om ons weg wijs te maken in het hele gebeuren van deze spelen, we kregen een rondleiding door het hotel en onze officiële deelnemersbadge. Traditioneel kregen we ook een gevulde rugzak met allerlei logo artikels, t-shirts, pins, regenjasje en een weekplanning.

 

Ons hotel is echt prachtig, modern, leuk ingericht en heel heel ruim. Ik denk dat ik een walske kan placeren in mijn douche zonder ter plaatse te moeten trappelen. Ik moet toegeven dat het een luxe is na een tochtje met de mobilhome, maar over de mobilhome hoor je me zeker niet klagen. Het was echt een luxe om te kunnen reizen en terwijl eender wat te doen, zelfs in een bed te liggen slapen.

 

Morgen is het openingsceremonie en dan trekken alle honderden transplantjes samen door de stad, mooi gesorteerd land per land. Het kan belachelijk klinken, maar dat is altijd zo mooi en leuk om zien, ik hoop alleen dat de toespraken kort blijven en dat we geen uren moeten wachten om te mogen eten. Dat het goed gaat worden weet ik nu al, ik zit in het hoofdhotel en zie dat de organisatie gesmeerd loopt. Alles staat netjes klaar en de mensen die dit organiseren zijn zeer bekwaam.

 

Om het ook even over Zweden te hebben, het is hier echt heel mooi. Het typische plaatje van Zweden klopt en de kindjes die in de reclamefolder van Ikea staan lopen hier met honderden rond. De huisjes zijn een voor een voorzien van lieve zachte kleuren, prachtig zo'n kleurrijke stad. De lucht is hier altijd hemelsblauw met enkele spierwitte wolken en het is hier een hele groene omgeving. Voor zover ik iets van Zweden gezien heb kan ik zeggen dat het mij hier zeker zeker bevalt :)

 

Ik ga nu nog eens alles verder verkennen en nog iets eten en voor jullie heb ik enkele foto's! Geniet ervan!

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

 

Photobucket

Published in Blog

We hebben eindelijk een internetgelegenheid gevonden en wel in de McDonalds, lekker marginaal, maar internet is internet en ik zou zot zijn geen update te maken voor jullie!

 

Zoals jullie zien is onze reis al gevorderd, we zijn ondertussen drie dagen onderweg en verbleven een dagje in Hamburg en ondertussen al 2 dagen in het oh zo prachtige Kopenhagen. Ik denk dat ik verliefd ben op deze stad met zijn zowel moderne als authentieke kantjes. Allemaal supervriendelijke mensen, een heerlijk weertje en veel te veel te bezichtigen. En mooie mensen, het valt zoooo hard op :)

Het plan is om morgen te vertrekken naar Malmö en dan door te rijden naar de eigenlijke bestemming Växjö waar de spelen zullen plaats vinden. En het is stilaan tijd om de spanning te beginnen voelen en om een beetje extra stressig te zijn. Op 1 juli speel ik trouwens tennis, op 2 juli doe ik aan badminton en als ik juist zit speel ik op 3 juli tafeltennis. Extra duimen zijn op die dag méér dan welkom!

 

Voor wie het nog niet wist, wij reizen met een mobilhome, wat echt voor mij pure luxe is. Ik heb een uitgebreid bed waar ik met gemak de rijdende uren door breng. Uitgebreide updates komen er natuurlijk van op de spelen zelf, maar voor nu hou ik het even kort.

Photobucket

Oh btw, mijn excuses voor de superslechte kwaliteit van het krantenartikel, het moest gewoon zo snel gaan.

Published in Blog

Stephanie Keustermans behaalde al 20 medailles met donorlongen.

 

‘Ik kon amper stappen’

 

Stephanie Keustermans, tweemaal dubelzijdig longgetransplanteerd, is klaar om met de vzw ‘Re-Born to be Alive’ als enige Vlaming vanaf 30 juni deel te nemen aan de Europese Heart- & lungtransplant games in Växjö (Zweden). “Ik ben al blij dat ik kan en mag meedoen”, klinkt het enthousiast.

 

Stephanie is haar moed en doorzettingsvermogen niet verloren nadat ze zoveel heeft meegemaakt. Integendeel, ze is sterker dan ooit tevoren. De laatste weken heeft ze hard getraind en nu is ze helemaal  klaar om deel te nemen aan de Europese Spelen voor hart en longtransplantaties. “Ik vind het best spannend”. Ik doe mee in drie sporten: badminton, tennis en tafeltennis. Natuurlijk wil ik ook met drie medailles naar huis komen. (lacht) “Nee, ik ben al heel blij dat ik nog kan gaan”, lacht Stephanie.

 

Longblaasjes

Sporten is voor Stephanie Keustermans geen evidentie. “Ik heb op mijn drie jaar een zware variant van het adenovirus opgelopen. Het had mijn longblaasjes totaal verwoest. Mijn leven bestond uit ziekenhuisopnames en revalidaties. Ik kon amper een paar stappen zetten en ik moest elke dag aan een zuurstofmachine.”

 

Op haar zeven jaar werd duidelijk dat een dubbele longtransplantatie noodzakelijk was. “Het zou een zeer complexe operatie worden en daarom heeft men het risico toen niet genomen. Op mijn negentien jaar heb ik dan wel een transplantatie gekregen. Ik kon plots mijn eigen boekentas dragen, maar werd, na een tijdje, ontzettend moe.”

Er vond een afstoting plaats en een nieuwe transplantatie was noodzakelijk om haar leven te redden. “Ik weet niet veel meer van die periode. Ik had te weinig zuurstof en woog amper 30 kilogram”, zegt Stephanie. “De longen zijn toen net op tijd gekomen. Een paar dagen later en ik was dood geweest.” In Europa zijn er slechts drie gevallen bekend met dezelfde aandoening en Stephanie is de enige overlevende.

“Ik moest alles terug leren. Ik heb moeten leren staan, lopen, … alles. Vrij snel daarna hoorde ik over de spelen en ik dacht waarom niet! In het begin kon ik 100 meter  lopen, maar nadien begon het beter en beter te gaan. Mijn eerste deelname aan de Spelen in Dublin leverde meteen vijf medailles op.”

 

Nieuwe kansen

Tot op vandaag kon Stephanie Keustermans al twintig medailles verzilveren. Ze wil ook de thuisblijvers aanzetten tot donorregistratie via haar deelnames aan de spelen. Registratie vraagt slechts een kleine inspanning waardoor tot acht mensen nieuwe levenskansen kunnen krijgen.

“Ik vond het in het begin ook een enge gedachte om longen van iemand anders te krijgen, maar je kan er wel een leven mee redden. Dat is veel waard” besluit de moedige Stephanie Keustermans.

Photobucket

En met dat ik deze pc afzet gaan we ECHT ECHT ECHT vertrekken, sppppannend!! Tot gauw!

Published in Blog

Zoals jullie wellicht gemerkt hebben waren er de afgelopen dagen geen updates. Nochtans had ik er verschillende gemaakt. Door een technische fout heeft mijn website bijna een week plat gelegen. Ik kon gewoon niets doen, want ik kon niet in het login gedeelte van mijn website. Na mij een week opgejaagd te hebben kwam Stefaan vandaag en hij heeft het probleem in 5 minuten opgelost. Ik ben stiekem razend op mijn hosting, want zij konden zogezegd niets doen buiten mijn site resetten en hem helemaal opnieuw maken. Ik was dus in volle paniek dat ik jullie niet zou kunnen bereiken vanuit Zweden.

 

Maar dat is nu opgelost! Gelukkig!

 

Vandaag en gisteren had ik enkele interviews die de komende dagen zullen verschijnen. Altijd heel erg leuk dat er toch media aandacht wil besteden aan Transplantatie en donorregistratie.

 

Bij deze wilde ik jullie nog mijn nieuwe outfits laten zien die ik zal dragen in Zweden. Natuurlijk heb ik ook een Belgische training en sportpolo’s / t-shirts in de Belgische kleuren, maar dit jaar komt er ook blauw & geel bij, de Zweedse kleuren!

 

Photobucket

Photobucket

En  nu moet ik dringend eens beginnen inpakken :)

Published in Blog

Afgelopen weekend was er weer een groepstraining voor de Europese Spelen voor hart- & longgetransplanteerden in Zweden. De groepstraining is slechts eenmaal per maand, maar ieder traint nog voor zich in eigen sportclubs.

En het ging super, met een nieuwe trainer voor badminton, die erin geslaagd is mij binnen het kwartier te doen zweten en mijn hartslag meteen boven de 200 te krijgen. Maar het ging super, de longen gaan echt supergoed mee en houden mij bij niets tegen. Heerlijk gewoon! In totaal had ik persoonlijk 3 sporten, tafeltennis, tennis & badminton.

En zo komen de Spelen steeds dichterbij! Ik ben benieuwd naar de organisatie en vooral naar Zweden zelf!

 

http://phietelotjepetotje.be/images/tennis%20collage%20klein.png

Ik kreeg 's avonds gelukkig een héérlijke massage aan mijn benen van vriendjelief! Echt gelukkig, want ik had enorm veel spierpijn van de korte sprintjes op het tennis/badmintonveld. Zelfs de badmintontraining van vandaag ging nog stroef door de spierpijn, heerlijk!

Published in Blog

Door heel wat gedoe, waar ik niet verder op in ga gaan, ga ik mee ! Gelukkig! Voor de vierde maal zal ik deelnemen aan de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden, ditmaal in Zweden. Het is nu allemaal zeker dus het mag op mijn blog. En aan de ene kant ben ik heel opgelucht dat ik mee mag, maar aan de andere kant heel erg teleurgesteld. Gelukkig heeft echt iedereen mij gesteund en weet ik nu ook hoeveel deze mensen voor mij betekenen.

 

Als enige Vlaamse trek ik met een groepje Walen naar Vaxjo. En het zal fijn zijn, daar ben ik nu al van overtuigd.

Voor de vierde keer al, ik herinner mij mijn eerste deelname al was het gisteren. Ik besloot 7 maanden na mijn tweede dubbelzijdige longtransplantatie mee te gaan om mijn Donors te bedanken en in het totaal zal dit nu mijn 6e deelname zijn aan een sport-evenement voor getransplanteerden. Australië natuurlijk als hoogtepunt! Ik wil dit graag blijven doen om mijn Donors te bedanken en sowieso de mensen die ik heb leren kennen, met sommigen gaat dit zo goed, dat ik hen voor geen geld ter wereld zou willen missen.  Zolang mijn lichaam kan sporten en ik plezier heb in het sporten train ik met veel plezier en wil ik doodgraag deelnemen!

Maar goed, we gaan naar Vaxjo, een zorg minder, een vreugde meer!
En hopelijk ook een extra medaille!

 

Oh en even voor de zekerheid, neen het zijn geen gezondheidsproblemen die me lieten twijfelen om mee te gaan! Alles gaat nog steeds super goed, zelfs mijn pols is helemaal hersteld! Meer moet dat niet zijn!

Published in Blog

Het aller aller allerlaatste berichtje over de hele periode van de Spelen. Ze zijn echt gedaan, nu ik thuis ben (sinds enkele uren) besef ik het meer dan ooit. Weer twee jaar lang aftellen, weer twee jaar lang wachten, veel te lang wachten…

Na het galabal zijn we nog iets gaan drinken met de jongeren, inclusief Bob & Bas van Nederland en ook Lasse van Denemarken. Het werd een geslaagde avond met cocktails en veel plezier. ’t Was leuk om nog eens allemaal samen te zijn.


’s Morgens was helaas de meerderheid verdwenen. We zijn met de waalse jongeren nog gezellig gaan mcdonaldsen, heerlijk eens geen deftige opgeklede maaltijd. Nadien ook van hen weer afscheid genomen, het was zalig veel jongeren in de groep te hebben. Dan hebben we de stad bezocht en wat gewinkeld, ook dat was dringend nodig want daar was nog geen tijd voor geweest. We zijn nog naar de organisatie geweest, hen bedankt en dan ook de boom weer bezocht. Hij is zo mooi en staat daar in de vlakke zon te schitteren. De honderden gekleurde lintjes van alle deelnemers hangen mooi te bengelen als een niet te vergeten herinnering. Ik kan uren over de pracht van de boom vertellen, wat ik natuurlijk niet zal doen, ik wil enkel zeggen dat het een symbool is dat ik nooit zal vergeten en dat ik over enkele jaren graag terug naar Vichy wil gaan om onze boom te bezoeken.


Na Vichy gingen we verder naar Parijs, een stad die Steven nog nooit bezocht had en natuurlijk willen we graag dat hij die kans krijgt. Daarom een tochtje langs de belangrijkste monumenten van de prachtig stad. Hij heeft er duidelijk van genoten! Na ons boottochtje stonden we nogmaals voor de Eiffeltoren en die begon opeens volledig te schitteren. Prachtig! Voor we het wisten was het bijna middernacht als we de metro weer opstapten. Moe maar tevreden van onze trip kwamen we toe in ons luxehotel (tov dat van Vichy). Heerlijk genoten van een douchke en gezellig ons bedje in om morgen de laatste dag in te gaan.

 

Na Parijs mochten we één ding niet vergeten, Disneyland! Een droom van Hanne die uit kwam en natuurlijk vond ook ik dat mooi meegenomen. Voor de verandering nog een keer vroeg uit ons bed, genoten van een heerlijk Frans ontbijt en nadien gepakt en gezakt richting Disneyland. Eens toegekomen bleek er een pak volk te zijn, maar dat was geen probleem met onze speciale pasjes. Hanne was meteen gek van Disneyland, maar nadien bleken ook Steven en Mariëtje het superfijn te vinden. Dat was een hele opluchting! Het werd natuurlijk weer een prachtige dag, met een beestjesjacht voor Hanne (want ik sta al met alles op de foto haha). Na vele parades vloog de dag jammergenoeg om. ’s Avonds de hele periode afgesloten met enkele glaasjes beklonken, de hele periode was in één woord formidabel, wellicht de beste Spelen ooit…

Published in Blog

 

Na een hectische avond (met dank aan Hanne, haha) was vandaag de atletiek aan de beurt. Het weer was wat frisser, wat ideaal uitkwam voor de atletiek dag. Het weer was eigenlijk net goed. Aangezien er wat ‘accidentjes’ waren vanwege de warmte, vermoeidheid en dit en dat hebben we besloten de atletiek voor het vlaamse team af te schaffen. En dat is een slimme beslissing vind ik zelf. Ik ga niet in detail treden omtrent de gebeurtenissen (er is geen ruzie ofzo) maar we waren allemaal op. Laten we het daarop houden. Geen atletiek voor ons, maar we gingen natuurlijk wel kijken want enkele waalse deelnemers hadden vandaag hun grote dag. Na onze dekens op het grasveld gelegd te hebben konden we meteen wat slaap in halen. Ondertussen ook de Belgen aangemoedigd en veel foto’s genomen. De atletiekdag is wellicht de mooiste dag van de week. Iedereen is aanwezig, want er is niets anders te doen dan atletiekonderdelen. En iedereen supportert voor iedereen van op de goed gevulde tribune of langs de baan.

De 100 en de 400 meter gingen voor Radjendra, Claudine en ook voor Pascal super goed. Ze haalden allebei medailles (welke weet ik niet precies, dat plaats ik hier achteraf wel). Nadien gingen zowel Radjendra als Vincent voor de 4000 meter cross country. Was echt heel mooi om te zien al dat gesupporter om iedereen. Er liepen enkele speciale personen mee, onder andere een man van 82 van Israël, een man die maar liefst 30 jaar hart getransplanteerd is (we hebben z’n transplantatieverjaardag hier gevierd, want het was net binnen de spelen) en ook één stukje van een tweeling. De tweeling bestaat uit twee zussen van in de dertig geloof ik en ze zijn beide longgetransplanteerd, de ene al enkele jaren en de tweede heeft net een re-transplantatie gehad, negen weken geleden. Zij komen speciaal uit Australië en komen de Wereldspelen voor volgend jaar promoten, was echt super! De zus die het langst getransplanteerd is loopt marathons en aan geen van beiden zie je niet dat ze dit hebben meegemaakt, twee superknappe vrouwen! Het groepsgevoel is heel duidelijk aanwezig tijdens de atletiek, en ja dan sta ik daar te kijken en volop te genieten van al dat moois. Iedereen is nog voor de laatste keer hetzelfde en dat is zo gemakkelijk. Niet telkens uitleggen dat dit niet kan of je dat niet mag, gewoon iedereen weet wat er met je gebeurt is en niemand bekijkt je of stelt vragen. Dit is zo’n heerlijk gevoel.

Dat het vandaag de laatste avond is komt hard aan, het is niet voorbij gevlogen maar voorbij gesjeest (om het op z’n mooi vlaams te zeggen haha). Het is echt veel te snel gegaan, we hebben zoveel nieuwe mensen leren kennen. We hebben veel gesport, veel gewonnen, ook wat verloren, maar al bij al blij dat we erbij konden zijn en dat het groepsgevoel en de sfeer binnen de Spelen echt super was. De organisatie was prachtig, het hotel was picobello, de locaties van Vichy waren uitermate sjiek, en zo kan ik uren doorgaan. Voor mij wellicht de meest geslaagde Spelen ooit!

Nadat de disciplines voorbij waren kwam er nog een belangrijk moment, eerst de ereronde en dan een boomplanting ter herdenking aan de Spelen. Niet alleen hierom, maar ook om alle donoren eens hartelijk te bedanken. Er zijn hier honderden mensen aanwezig die het levende bewijs zijn dat orgaandonatie iets prachtig is en dat het zoveel mensenlevens kan redden. Het was een mooi en emotioneel moment. Elke deelnemer mocht er een lintje aan hangen als ereteken aan de donors.

Een uurtje later stonden we gedoucht en uitgedost klaar om aan het galabal te beginnen, het echte einde van de Spelen. Na een geslaagde avond met lekkere kreeftjes en nog meer lekker eten, moesten we helaas afscheid nemen van medespelers, medetransplanten en van vrienden. Wat dat ben je hier snel van elkaar, het is een prachtig evenement en de geschikte plaats om mensen te leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en begrepen worden is zo belangrijk, dat kan nergens beter dan hier.

Met dank aan iedereen die het voor mij hier zo geslaagd heeft gemaakt, met dank aan de zware tegenstanders (het was de moeite waard!), de mede Belgen en natuurlijk dank aan Hanne & Steven voor de meer dan geslaagde tijd!

Published in Blog

Badminton, ik had er zoveel meer van verwacht, en het eindigde in één grote teleurstelling. Aangezien badminton mijn hoofdsport is wou ik natuurlijk graag een medaille. Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en had geen kracht om deftig door te gaan. Bovendien was de tegenstand echt zo zwaar… Alles ging fout, buiten slagen, foute opslagen en stomme missers, van de zenuwen, moeheid en de warmte. En natuurlijk heb ik mijn best gedaan, maar het ging bij momenten echt gewoon niet.

 

Ik zeg hiermee niet dat ik niet won, maar dat het echt met de grootste moeite van de wereld badmintonnen was. Na lange en vermoeiende matchen heb ik onverwachts toch een zilveren medaille gehaald. Net als twee jaar geleden haalde ik het niet van de Finse Milla, dit jaar was het echter spannend, dat kon je twee jaar geleden niet zeggen… Na de middag begon het dubbelspel en hoewel we wat hadden kunnen uitrusten ging het weer niet echt naar onze zin, maar kom, we behaalden opnieuw een zilveren medaille en daar zijn we meer dan tevreden mee!

Het was best een leuke namiddag en ik heb er ook echt van genoten, maar ik vind het gewoon jammer dat ik er niet meer heb kunnen uithalen. Ik weet dat we het kunnen dus ja… Ach ja,nog harder trainen en volgende keer beter.

Published in Blog

En we zijn er weer… De dagen zijn hier gigantisch lang en vermoeiend. Wij staan op tegen half zeven, en gaan zijn tot hiertoe nooit voor 2 uur ons bed in geraakt. Dat maakt het nog geen vijf uur per nacht, maar dat hebben we er graag voor over. Vandaag is het echter anders, op tijd vertrokken van het barbecuefeestje om morgen fris en monter te kunnen badmintonnen. Het is voor mij de belangrijkste sport van de hele week en ik wil dan ook niet moe zijn of een wrak blijken. Ik (en ook Hanne) hebben er keihard voor getraind om hiervoor te gaan. We zijn veel beter dan bij de vorige edities al zeg ik het zelf, maar onze tegenstand zal zwaar zijn. Alweer duimen dus!

 

Vandaag was vermoeiend, warm en spannend! Voor de ‘fun’ hadden we ons ingeschreven voor een wedstrijdje petanque. Aangezien dat hier in Frankrijk een echt sport is kon dit niet ontbreken op dit tornooi. Het was toegankelijk voor iedereen (ook de supporters) maar er moest in elk team minstens 1 transplant zijn. Zo kwam ik in één van de 4 Belgische teams terecht. Wat eigenlijk lachend en voor de fun begon werd algauw bittere ernst. Na al onze matchkes gewonnen te hebben bleken we bij de vijf besten te gaan en te kunnen strijden voor een titelplaats. Dankzij een loting mochten we één ronde overslaan, godzijdank! De tegenstanders waren zeer straf, en eerlijk gezegd dacht ik dat we een afgang gingen beleven van hier tot weer thuis. Vooral Frankrijk bleek echt sterk (wat wil je!). We kwamen eerst uit tegen Frankrijk (die stuurden eerst Nederland naar huis).

De afgang werd een zwaarder en zwaarder, 1-10 was de stand (ik moet je wellicht niet vertellen wie er voor stond). En toen gebeurde het, we maakten het ene punt na het andere. Frankrijk was geïrriteerd en begon meer fouten te maken. Wat 1-10 was, werd heel wat later 13-10, we wonnen tegen Frankrijk. Iedereen verbaasd, wij overgelukkig naar de finale tegen Zweden! Ze bleken duidelijk minder goed dan Frankrijk, maar toch bleven ze scoren. Wederom 1-10 en wat je al kan raden werd ook snel de waarheid. We kwamen er weer bovenop en wonnen uiteindelijk de veel te zware petanquewedstrijd! We hebben gespeeld van half negen deze morgen tot 17u deze namiddag, met een uurtje lunchpauze. De zaal was bloedheet, er was gelukkig veel koude drank en ik was blij dat ik in de douche stond, een beker rijker!

Op een kwartiertje mij klaargemaakt voor de barbecue. Het was leuk en gezellig… Nu wil ik eigenlijk gewoon gaan slapen en hopelijk niet te zenuwachtig zijn voor morgen! We kennen onze tegenstanders (en het zijn er veel dit jaar) en we weten zeker dat we tegen twee kunnen winnen (Groot Brittanië en Zweden), in Napels ben ik echter in de finale verloren tegen Finland, maar mits de training moet dit dit jaar wel lukken… In het dubbel gaan we het wellicht iets gemakkelijker hebben denk ik.

Ik wil ons ook nog even excuseren dat er nog geen foto’s op de site staan of toch maar enkele onder de blogs, maar we schrijven deze blogs altijd in de late uurtjes en hebben echt de tijd en de energie niet om nog foto albums aan te maken. Deze komen alsnog tijdens ons verblijf in Vichy, anders als we thuis zijn. Ook wij vinden dit heel jammer!

Published in Blog

Begin al maar te juichen, hang de Belgische vlaggen buiten want verdorie we doen het toch niet slecht hoor! Vandaag de eerste wedstrijd en hoewel we weten tegen wie we moeten spelen is het toch altijd een groot raadsel wie het ook degelijk gaat halen. Daar kwamen de zenuwen! Trillende handen en knikkende knieën. Gelukkig mocht ik in de eerste match tegen ons Hanne spelen. Neen , het is niet leuk om tegen elkaar uit te moeten komen, maar het was wel een soort van rust dat we onze eerste match samen mochten spelen. Nadien volgden nog matchen tegen verschillende landen, oa. Groot Brittanië en Noorwegen. Alle matchen waren even spannend, bij elke match opnieuw ons best gedaan, ook in het dubbelspel

 

Na een lange en vooral weer warme (voor)middag (37 graden) was er dan eindelijk de medaille uitreiking. Ik mocht vandaag twee gouden medailles in ontvangst nemen, één voor tafeltennis single en één voor tafeltennis dubbel. Tweemaal Europees kampioen in Vichy, het kon niet mooier starten. Nu hopen dat de rest van de sporten ook zo vlot verloopt!

Buiten de medailles wil ik nog even zeggen dat de organisatie hier subliem goed is. Alles is op tijd en alles is aanwezig. En vanavond mogen we weer een viergangen menu binnen spelen, mij hoor je dus niet klagen! Eerst nog eens verfrissen, want met de 38 graden is het hier vrij tot zeer warm.

Published in Blog

Ik lig eindelijk in mijn bed, te bekomen van een overheerijk viergangen menu en gewoon van een zeer leuke, warme dag. De dag begon vrij rustig, inschrijven, pakketjes ophalen en genieten van het eerste groepsgevoel. Doordat Vichy enkel kleine hotelletjes bevat, is er van het groepsgevoel niet veel sprake. Tot daarstraks, toen we met z’n allen in het vrij volle sportcentrum binnen wandelde was het daar. De spelen zijn nu echt begonnen en ik was zeer tevreden bekende gezichten terug te zien. We kregen van de organisatie een enkele zakken met de nodige info in, daarboven op petten en tshirts en zelfs verzorgingsproducten van Vichy. Ook onze badge zat erbij en dit jaar ben ik nummer 201, hopen dat het geluk brengt.

 

De eerste lijsten hingen uit, want natuurlijk begint morgen het evenement echt. We kennen onze tegenstanders en hopen natuurlijk te kunnen winnen. Ik geef eerlijk toe dat ik kom voor het amusement, maar vanaf ik op het veld sta, wil ik enkel nog winnen! De zenuwen zijn al wat meer aanwezig nu dat de wedstrijden eraan komen.

In de namiddag was er dan eindelijk de grote openingsceremonie. Het was in één woord prachtig, dit hadden we nog nooit mee gemaakt. In een groot defilé gingen we door de stad en werd er aandacht gevraagd voor de Spelen en vooral voor orgaandonatie te promoten. Met politie- en haromoniebegeleiding begon onze warme tour door de stad. Op een gegeven moment stond gans Vichy op z’n stoep. Allemaal juichend en applaudiserend, sommigen huilend. Zoveel mensen op de been voor ons evenement, ik vond het op een gegeven moment ontroerend tot en met. Met de vlag fier dragend en helemaal in de Belgische kleuren staan we op 100en foto’s en ondertussen al bekend in China. De tocht was best lang en heel warm, maar het was de moeite waard. Nadien volgde er speechen van allemaal bekende mensen in de transplantatiewereld en werd de twaalfde editie van de Spelen voor hart- en longgetransplanteerden officieel tot geopend verklaard. EINDELIJK!

Een drankje en een babbeltje, en dan vooral een heerlijk douchke, en nette kleren aan voor een nog overheerlijker diner. Viergangen en ja ik geraak nog altijd niet recht. Het was overheerlijk…

Morgen volgt er echt nog meer uitleg en nadien nog meer en veel meer foto’s, maar binnen vijf uur loopt onze wekker af en moeten we uit de veren voor onze eerste wedstrijden. Ik moet dus dringend een dutje placeren.

Tot morgen, en duimen e!

Published in Blog

Twee jaar lang hebben we afgeteld naar deze dag, en nu is het eindelijk zover. De zenuwen waren al gaan liggen en het vertrek verliep rustig. Al onze valiezen geraakten probleemloos in de gloednieuwe beplakte auto. En voor we het wisten reden we goed en wel richting Vichy. De trip verliep vlot, vooral veel gesnoept, veel geslapen en veel te warm gehad. Maar het was leuk!

 

Eens aangekomen in Vichy werd het rap duidelijk dat het iets heel anders is dan Napels twee jaar geleden. De stad is mooi proper en ik durf erom wedden dat de organisatie ook duizendmaal beter zal verlopen. Dit is de eerste maal dat we niet met alle deelnemers in hetzelfde hotel zitten. Wel jammer, maar toch, we zitten toch constant bij elkaar en onze hotels liggen zeer kort bij een. Enkel ’s morgens het ontbijt delen we niet, al de rest wel, gelukkig. Het geeft toch een groepsgevoel en het is fijn de oude bekenden terug te zien en de nieuwelingen te mogen begroeten.

Vandaag uitgepakt en hotel bekeken. Ja de kamers zijn klein, wat normaal is voor een stad als Vichy, maar we hebben nog heel veel geluk met de ruimte die we gekregen hebben. Onze kamer is vrij groot tov al de rest. Wat het hier wel is, is dat de temperaturen echt hoog zijn, enkele weken geleden was dat een ander verhaal. Dus speciaal voor ons, de zon! ZALIG! In het weekend halen we temperaturen boven de 32 graden, als dat niet mooi is.

Heerlijke gamba’s gegeten op een terrasje in de zon, waar we ook een eerste Nederlander tegen het lijf liepen. Natuurlijk nadien meteen met Bob & Bas contact opgenomen en even later zaten we gezellig tegen elkaar ‘aan te lullen’ (om het op z’n Nederlands te zeggen).

Morgen openingsceremonie, in de stad! Dat is de aller aller allereerste keer dat het in het openbaar gegooid wordt. Normaal is dit in een gesloten zaal en worden de vlaggen één voor één binnengedragen, maar nu gebeurt er iets in de stad. Wat, geen idee! Ik ben alleszins zeer tevreden dat ze hiermee orgaandonatie in een positief daglicht zetten. Het is zo ontzettend belangrijk en dat zal het altijd blijven! Tenslotte staan er hier een duizendtal atleten voor uw neus die allemaal leven dankzij een donorhart- en/of longen. Als dat geen schoon en dankbaar beeld is!

Ik ben benieuwd, heel benieuwd en stiekem al een beetje zenuwachtig voor zondag… tafeltennis.

Published in Blog

Even kort mijn programma, op zondag speel ik tafeltennis enkelspel en dubbelspel, op dinsdag speel ik badminton enkelspel en dubbelspel en op woensdag doe ik aan atletiek, de 100m :)

Duim voor mij/ons! Dank je wel :)

Published in Blog

Vandaag de laatste training voor het vertrek gehad, wel speciaal. Vooral omdat de TV-zender Vitaya aanwezig was om ons te filmen en te interviewen. Dit komt maandag op de digitale televisie van Vitaya, nl. Vitaliteit. Tegen het einde van het jaar komt het ook gewoon op Vitaya. Natuurlijk zal ik het hier zo snel als mogelijk posten. In het interview vroegen ze, hoe oud ik wilde worden, ja wel 100 natuurlijk, maar zo gaat dat niet bij mij… Ik kijk uit naar elke verjaardag en ben elke keer overgelukkig dat ik het toch gehaald heb. Ik geniet zoveel mogelijk en wat ik vandaag kan meepakken wordt niet verschoven naar morgen. Natuurlijk wil ik graag oud worden en zoals iedereen genieten van alleen wonen, kinderen en die dingen. Helaas weet ik dat dat er misschien niet zal in zitten, maar misschien ook wel… Ik sluit niets uit en wil niet pessimistisch nemen, maar mijn leven is al véél langer dan ‘gepland’ en daar ben ik al heel tevreden mee. Het is vanzelfsprekend dat ik hoop dat er nog vele jaren mogen bijkomen, ik doe in ieder geval mijn best!

Morgen rond deze tijd zijn we al aangekomen in Vichy. De zenuwen gieren in vlagen door mijn lijf, vooral als ik aan het inpakken ben. En als ik niet aan het inpakken ben, herhaal ik in mijn hoofd wat ik allemaal mee zou moeten hebben. Dan loop ik nog maar eens naar mijn kamer om alles te checken en te bekijken. Om na 2 minuten weer beneden te gaan omdat ik weet dat het zinloos is en dat ik echt wel alles mee heb.
Ik kijk er zo ontzettend naar uit om mensen terug te zien en om deel te nemen aan de sporten. En stiekem ben ik ook heel nieuwsgierig wat het allemaal gaat worden. Het hotel, de terreinen, het eten… Dingen die twee jaar geleden tegen vielen zullen nu niet meer gebeuren, daar ben ik zeker van! Ik ga gewoon wederom genieten van elk moment en ben blij dat ik opnieuw kan deelnemen.
Published in Blog
You are here: Home - Blog - Displaying items by tag: EGHLT

Translations

Stephanie. 1982. 2 x Longgetransplanteerd.
2001 & 2003. Voorzitter Re-Born to be Alive vzw
Blog. Fotografie. Webdesign. Reizen. Shoppen.
Sproetjes. Verlegen. Koppig. Sportief. Dromer.
Uiterst fiere meter & tantie.
DOLgelukkig. Genieter. Dankbaar. 
Veel te veel plannen & te weinig tijd.
Meer?

Volg mij ook via

 Facebook    Twitter   Bloglovin'

Blog - Laatste reacties