Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Afgelopen zaterdag had ik een hele dag training en die dag kende twee grote verrassingen, namelijk twee nieuwe trainers. Altijd leuk om nieuwe gemotiveerde mensen rondom mij te hebben die mij willen helpen om steeds beter te worden.

De trainer voor de tafeltennis kende ik al langer, maar hij heeft tot hiertoe altijd zijn studenten mij laten trainen. Van hen was ik altijd zeer tevreden, maar nu dus 'de master' himself. Hij heeft mij eigenlijk voornamelijk goed geobserveerd en gekeken wat mijn goede en minder goede eigenschappen zijn. Als ik tegen hem speelde merkte ik steeds dat ik getest werd en hoewel de zenuwen dan strak gespannen staan, kon ik er mijn focus goed bij houden en ging het dus wel goed.

Mijn namiddag werd gevuld door badminton training en ook daar een nieuwe trainer die mij niet heeft gespaard. Ze liet mij al rondjes lopen voor we moesten beginnen dus dat werd afzien (ik haat rondjes lopen haha). We hebben afgesproken dat we de vier uur tijd die we hebben verdelen in helft helft intensieve techniek-training en de andere helft matchen. En dat zit prima!
Ik denk dat zij veruit één van de betere trainers is die we in lange tijd gehad hebben kwestie van inzet voor mij qua techniek. Ik heb tijdens de training echt heel erg afgezien, maar nadien er geen spatje last van gehad terwijl we nog drukke dagen voor de boeg hadden. Vriendlief liep krom en ik had nergens last van, zo hoort het!

LEUVEN - Stéphanie Keustermans (28) behaalde twee bronzen medailles op de World Transplant Games, de wereldspelen voor getransplanteerden dat dit jaar plaatsvond in Zweden. Ze hoopt met haar verhaal mensen te overhalen orgaandonor te worden. 

Stéphanie haalde brons in het badminton en het tafeltennis. Ook al had ze al 24 medailles in de kast hangen van vorige tornooien, het eremetaal is toch iets bijzonders. 'Want het niveau is best wel hoog. Elk jaar worden er records gebroken', vertelt Stéphanie. 'En veel atleten kunnen ook meedraaien in de gewone competities. Ik ben dus best wel fier op mijn derde plaats op wereldniveau.'

'Vanaf nu maken onze spelen ook officieel deel uit van het Olympisch Comité. Zo kunnen we misschien sneller sponsoring krijgen van bedrijven of de overheid. Momenteel moeten we alles nog zelf bekostigen. Hopelijk helpt het ook om ons bekend te maken bij het grote publiek, want dit verhaal gaat natuurlijk over meer dan sport alleen.'

Stéphanie was pas drie toen het noodlot toesloeg. Een virus verwoestte haar longen en Stéphanie takelde beetje bij beetje af, tot een longtransplantatie onafwendbaar was.

'Het was 2001 toen ik eindelijk de stap durfde te zetten. De dokters legden me alles haarfijn uit en ik kreeg informatie van een 72-jarige dame. Toch bleef ik met vragen zitten. Ik miste de ervaring van leeftijdsgenoten. Daarom richtte ik de vzw Re-Born To Be Alive op.'

De vereniging is niet alleen bedoeld voor mensen die een transplantatie moeten ondergaan of hebben ondergaan. Iedereen die informatie wil, is welkom. Voor Stéphanie is het belangrijk dat mensen bewust worden gemaakt van de problematiek rond orgaandonatie en -transplantatie. 

Pech

'Het jaar na de transplantatie voelde ik me subliem', vertelt de Leuvense atlete. 'Ik kon de wereld aan en ging studeren. Toch voelde ik me na een jaar weer moe worden. We dachten dat dit met de studies te maken had, dus pasten de dokters de medicatie wat aan. Tot ik het van de ene op de andere dag benauwd kreeg. Mijn longfunctie bleek beperkt tot dertig procent. Ik stootte mijn longen af, terwijl ik altijd alles had gedaan wat moest. De dokters vertelden me dat ik pech had.'

Anderhalf jaar later was Sté-phanie terug bij af. Erger nog, ze voelde zich slechter dan voor de transplantatie en was nog een schim van zichzelf. Een tweede transplantatie drong zich op.

'Na vier maanden werd ik plots bovenaan de transplantatielijst geplaatst. Het moest snel gaan, want ik zou het weekeinde niet overleven. Ik woog nog slechts 26 kilogram. Zondag 19 oktober 2003 kreeg ik mijn tweede longen en sindsdien voel ik me goed.'

Stéphanie is jarig op 17 oktober. 'Mijn verjaardag is telkens een rare dag. Enerzijds ben je blij dat je weer een jaar won, anderzijds is ook iemand gestorven voor jou.'

Dromen

'Ik ben die donor ontzettend dankbaar voor mijn leven. Ik neem medicatie tegen afstoting en ik volg een dieet, maar voor de rest leef ik nu als iedereen', besluit Stéphanie. 'Toen ik net getransplanteerd was, keek ik er enorm naar uit om de trap op te lopen. Mettertijd durfde ik dromen van meer. Nu wil ik meer en meer mensen overtuigen om orgaandonor te worden en wil ik anderen helpen met mijn verhaal.'

Word orgaandonor

In België zijn er nog steeds veel te weinig orgaandonoren. Jaarlijks sterven meer dan honderd Belgen door gebrek aan donororganen. De Belgische wet stelt dat iedereen die sterft orgaandonor is, tenzij iemand van de naaste familie zich daartegen verzet. Artsen moeten bij een overlijden snel handelen om de nodige organen te verwijderen voor donatie. Dikwijls weigeren familieleden dit, ze zijn in schok en kunnen het gegeven niet plaatsen of verwerken. Wie zeker wil zijn dat hij na zijn dood nog mensen kan helpen, kan daarvoor een formulier invullen en dat indienen bij de bevolkingsdienst van zijn stad of gemeente. 

Dat donorregistratieformulier en veel meer informatie over orgaantransplantatie kan je terugvinden op www.reborntobealive.be, de website van de vzw die Stéphanie oprichtte. 

Bron: Nieuwsblad

In deze blog beloofde ik jullie nog deftigere foto's van mijn medailles die ik won in Zweden. Vandaag nam ik ze eindelijk! 

En fier dat ik erop ben, na een maand loop ik hier nog te blinken!

Dringend tijd voor een update, ook al is het al laat, het moet gewoon. Wat waren de afgelopen dagen fantastisch! Ik heb de tijd van mijn leven, leer nieuwe mensen kennen want iedereen spreekt mij aan of kent mij precies ergens van en ik zie oude bekenden terug.

Qua sport gingen de afgelopen dagen als een speer, de eerste twee dagen had ik vrijaf en dat maakte dat ik toch wel erg nerveus was de dag voor de badminton competitie. De schrik zat erin, tegenstand was er meer dan genoeg en ik zocht uit wie ze waren, die geduchte tegenstanders. Zo kwam ik op de bowling de prachtige Jessica tegen die twee jaar geleden nieuwe longen kreeg. En dat stelde mij gerust, mijn eerste badminton match op deze spelen zou ik spelen tegen een andere longtransplante. Heerlijk! We waren de enige twee longgetransplanteerde in de categorie. Eens aan de slag ging het vlot, ik won gemakkelijk het eerste partijtje, de tweede verloor ik (maar speelde ik ruim boven mijn gemiddelde) en de derde won ik weer gemakkelijk.

Genoeg om naar de tweede ronde te mogen! En dat op zich was al een grote overwinning, want ik zat immers in de zwaarste poule (Hongarije & Iran). De tweede ronde verliep vlot en ik verloor geen enkele match. Zo kwam ik tot grote verbazing van mezelf en van de rest van het team in de derde ronde terecht. De medaillekansen werden groter, de tegenstand werd zwaarder en zwaarder.

Je moet eerst nog weten, die dag verliep niet alles even vlot. Voor je hier de badmintonzaal binnen kon moest je eerst een berg en een reeks trappen op om U tegen te zeggen, ik kwam de zaal al zwetend binnen. In de zaal zelf zeer weinig lucht en onmenselijk warm. Zo warm dat er 's middags een incident was met een speler, ik was vanuit de tribune zijn match aan het volgen omdat ik tegen hem gespeeld had in Australie in doubles mixed. De match ging vlot, de man wil slaan en zakte echt ineen als een pudding. Niet echt een mooi zicht en er kwam meteen dokters aan te pas om de situatie weer onder controle te krijgen. Het werd vrijwel meteen duidelijk dat het echt niet in orde was, de hartmassage werd ingezet en al de rest dat volgt. Vies om zoiets van dichtbij mee te maken, de matchen werden stil gelegd en de man werd al pompend naar het ziekenhuis gebracht. Geen idee hoe het op dit moment met hem is, hij ligt op de IC hoorde ik laatst. Laten we hopen dat hij snel hersteld. Ik was er even helemaal van onder de indruk en had me voorgenomen om voor mezelf meer rust te nemen en niet te diep proberen te gaan.

Meteen werden er maatregelen genomen en gingen de deuren open, werd er EINDELIJK drank en extra eten gebracht en werd elk uur het spel stil gelegd om 5 minuten de zaal te laten luchten. Maar laten we eerlijk zijn, deze zaal was moordend. Ook de (niet kloppende) tijdschema's en de achterstand was verschrikkelijk (het voorval met de man buiten acht genomen).

Ik heb gespeeld van half 9 's ochtends en mijn laatste wedstrijd was om half 10 's avonds. Ik was niet moe, ik was op, stikop en helemaal erdoor van die hitte. Bij mijn laatste wedstrijden tolde mijn hoofd bij elke draai, bij elke pluim die ik moest oprapen. Zo verschrikkelijk warm. Daardoor liepen mijn twee laatste wedstrijden wat minder, niet slecht, maar ik voelde de vermoeidheid duidelijk doorslaan.

Uiteindelijk heb ik echt heel erg hard moeten knokken, vaak een niveau laten zien dat ik anders niet heb. Mensen waar ik vroeger tegen gespeeld heb kwamen me feliciteren met wat ik allemaal bijgeleerd had en dat deed deugd. En deze hele dag, met veel indrukken, met veel partijen en punten waar ik trots op ben eindigde prachtig. Ik werd derde en mocht mijn allereerste medaille in ontvangst nemen voor badminton op een World Transplant Games. Mijn 2e World Transplant Games kunnen gewoon niet meer stuk, het is méér dan prachtig geweest. En ik ben zo trots op mezelf en mijn prachtige longen! De belangrijkste medaille is binnen, yesssss!

Uitreiking van de medailles om 10 uur 's avonds, nadien moesten we nog gaan avondeten. Dat was gelukkig goed geregeld met het gamescentrum, waar ik echt niet gegeten, maar gevreten heb. Ik moet u wellicht niet vertellen dat ik vanmorgen zo kreupel op stond als een vrouwtje van 150 jaar.

Dringend tijd voor een update, ook al is het al laat, het moet gewoon. Wat waren de afgelopen dagen fantastisch! Ik heb de tijd van mijn leven, leer nieuwe mensen kennen want iedereen spreekt mij aan of kent mij precies ergens van en ik zie oude bekenden terug.

Qua sport gingen de afgelopen dagen als een speer, de eerste twee dagen had ik vrijaf en dat maakte dat ik toch wel erg nerveus was de dag voor de badminton competitie. De schrik zat erin, tegenstand was er meer dan genoeg en ik zocht uit wie ze waren, die geduchte tegenstanders. Zo kwam ik op de bowling de prachtige Jessica tegen die twee jaar geleden nieuwe longen kreeg. En dat stelde mij gerust, mijn eerste badminton match op deze spelen zou ik spelen tegen een andere longtransplante. Heerlijk! We waren de enige twee longgetransplanteerde in de categorie. Eens aan de slag ging het vlot, ik won gemakkelijk het eerste partijtje, de tweede verloor ik (maar speelde ik ruim boven mijn gemiddelde) en de derde won ik weer gemakkelijk.

Genoeg om naar de tweede ronde te mogen! En dat op zich was al een grote overwinning, want ik zat immers in de zwaarste poule (Hongarije & Iran). De tweede ronde verliep vlot en ik verloor geen enkele match. Zo kwam ik tot grote verbazing van mezelf en van de rest van het team in de derde ronde terecht. De medaillekansen werden groter, de tegenstand werd zwaarder en zwaarder.

Je moet eerst nog weten, die dag verliep niet alles even vlot. Voor je hier de badmintonzaal binnen kon moest je eerst een berg en een reeks trappen op om U tegen te zeggen, ik kwam de zaal al zwetend binnen. In de zaal zelf zeer weinig lucht en onmenselijk warm. Zo warm dat er 's middags een incident was met een speler, ik was vanuit de tribune zijn match aan het volgen omdat ik tegen hem gespeeld had in Australie in doubles mixed. De match ging vlot, de man wil slaan en zakte echt ineen als een pudding. Niet echt een mooi zicht en er kwam meteen dokters aan te pas om de situatie weer onder controle te krijgen. Het werd vrijwel meteen duidelijk dat het echt niet in orde was, de hartmassage werd ingezet en al de rest dat volgt. Vies om zoiets van dichtbij mee te maken, de matchen werden stil gelegd en de man werd al pompend naar het ziekenhuis gebracht. Geen idee hoe het op dit moment met hem is, hij ligt op de IC hoorde ik laatst. Laten we hopen dat hij snel hersteld. Ik was er even helemaal van onder de indruk en had me voorgenomen om voor mezelf meer rust te nemen en niet te diep proberen te gaan.

Meteen werden er maatregelen genomen en gingen de deuren open, werd er EINDELIJK drank en extra eten gebracht en werd elk uur het spel stil gelegd om 5 minuten de zaal te laten luchten. Maar laten we eerlijk zijn, deze zaal was moordend. Ook de (niet kloppende) tijdschema's en de achterstand was verschrikkelijk (het voorval met de man buiten acht genomen).

Ik heb gespeeld van half 9 's ochtends en mijn laatste wedstrijd was om half 10 's avonds. Ik was niet moe, ik was op, stikop en helemaal erdoor van die hitte. Bij mijn laatste wedstrijden tolde mijn hoofd bij elke draai, bij elke pluim die ik moest oprapen. Zo verschrikkelijk warm. Daardoor liepen mijn twee laatste wedstrijden wat minder, niet slecht, maar ik voelde de vermoeidheid duidelijk doorslaan.

Uiteindelijk heb ik echt heel erg hard moeten knokken, vaak een niveau laten zien dat ik anders niet heb. Mensen waar ik vroeger tegen gespeeld heb kwamen me feliciteren met wat ik allemaal bijgeleerd had en dat deed deugd. En deze hele dag, met veel indrukken, met veel partijen en punten waar ik trots op ben eindigde prachtig. Ik werd derde en mocht mijn allereerste medaille in ontvangst nemen voor badminton op een World Transplant Games. Mijn 2e World Transplant Games kunnen gewoon niet meer stuk, het is méér dan prachtig geweest. En ik ben zo trots op mezelf en mijn prachtige longen! De belangrijkste medaille is binnen, yesssss!

Uitreiking van de medailles om 10 uur 's avonds, nadien moesten we nog gaan avondeten. Dat was gelukkig goed geregeld met het gamescentrum, waar ik echt niet gegeten, maar gevreten heb. Ik moet u wellicht niet vertellen dat ik vanmorgen zo kreupel op stond als een vrouwtje van 150 jaar.

Het is zover! Nauwelijks te geloven, maar het is zover! Morgenvroeg vertrekken we met de mobilhome richting Zweden voor mijn tweede deelname aan de World Transplant Games. Na Australië is nu ook Zweden aan de beurt, Göteborg!

Een week lang sporten, een week lang opboksen tegen de betere transplant-atleten en een week lang uitermate hard genieten van mijn prachtige donor! Een week vol dankbaarheid...

Voor de mensen die zich afvragen hoe mijn schema eruit ziet qua sport zal ik het hier even neerpennen. Ik schat dat elke sportdag ongeveer om 8u begint, maar precieze tijdschema's weet ik pas later deze week.

1. Maandag 20 juni 2011 - Badminton singles

2. Dinsdag 21 juni 2011 - Badminton doubles

3. Woensdag 22 juni 2011 - Tafeltennis

Geen tennis dit jaar omdat ik badminton doubles prefereer en dat wil ik gewoon niet missen. Vorig jaar vierde geworden in deze discipline en dat gaan we dit jaar toch minstens proberen te evenaren! 't Lijveke is in vorm en nu hopen dat we 'ne goeie dag' hebben op het moment dat het erop aan komt!

Alleszins boodschap nummer 1 is genieten genieten genieten en dat gaan we dan ook weer eens met volle teugen doen!

Het hoe en het wat van het internet in Zweden kan ik niet inschatten, normaal gezien is er gratis internet aanwezig in het hotel, maar eerst zien en dan geloven! Vanaf ik op internet kan gaan er zeker blogs volgen, maar ik kan dus niet exact beloven wanneer. Mijn facebookpagina zal regelmatig voorzien worden van mobiele berichtjes en dat kunnen dus ook in de gaten houden als jullie willen.

Thumbs up & Tot gauw! Xx

Ps, mijn vriendjelief is de allerbeste, hij kwam mij vanavond nog verrassen met een bezoekje voor ik vertrek! *ooooooh*

Nu de Spelen in zicht zijn komen ook de laatste trainingen eraan, donderdag heb ik nog mijn laatste individuele training, maar afgelopen weekend had ik ook mijn laatste groepstraining met mijn dubbelpartner voor badminton. En dat ging meer dan prima! De trainer liet ons nog een laatste maal alle hoeken van het veld zien en gaf ons nog een laatste keer goede raad en dan was het gedaan.

Tot in Zweden, nu alleen nog rustig kunnen blijven en het onderste uit de kan halen. Ik speel op 21 juni mijn badminton dubbel mixed, dus supporteren he!

Nog nooit eerder heb ik dit filmpje gepost op mijn website, vraag me niet waarom, want ik heb geen idee. Vandaag kwam ik het weer tegen tussen mijn favorieten en ik kwam weer helemaal in mijn 'ik wil terug - modus'. Oh wat 'n heimwee!

Dit is een filmpje van op de Wereldspelen in Australië en ik herinner me de dag nog goed, want een half uurtje voor het begin van de show stonden Yvon en ik nog op het badmintonveld en werden we vierdes! Vierdes, ik kan het nog altijd niet geloven, het was een superdag, met goede wedstrijden en ok nét geen podiumplaats, maar vierdes op Wereldspelen niveau vond ik méér dan prima!

Gesloopt, maar tevreden reden we met een busje naar Seaworld, een prachtig park waar een heerlijke barbecue op ons stond te wachten, deze prachtige exclusieve avond-dolfijnenshow en nadien gingen ook de attracties open. Een mooie afsluiter van een heerlijke dag!

En ooit, ooit ga ik terug!

  Met dank aan Carolien en haar man voor het mooie filmpje!

Ik had gezegd dat ik dagelijks ging updaten omtrent de Europese spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden, maar het is hier zooo hectisch dat dat er nog niet van gekomen is. Mijn excuses.

Wel het voornaamste wat ik jullie wellicht kan vertellen is dat de organisatie hier best goed is, maar dat het reglement op niets trekt, maar dan echt op niets. Zo worden in iedere sport de leeftijdscategoriën opgezegd en worden er telkens bij de vrouwen maar 2 medailles uitgereikt. En dan is de competitie natuurlijk erg erg hard. Ik moet zeggen dat je hier als longgetransplanteerde dit jaar geen enkele kans krijgt. Het niveau is veel veel veel hoger dan op de World Transplant Games. Dit heb ik nooit voorheen gezien.

MIjn eerste dag met de bowling was echt superfijn, lekker relaxed een potje bowlen. Ik wist op voorhand dat ik niet zou op kunnen tegen alle professionals in mijn categorie.

Op de grote dag voor badminton, was het in Dublin ineens enkele graden warmer dan ze hier gewoon zijn en dat was heerlijk. Buiten dan toch. In de zaal liepen algauw de temperaturen hoog op en uiteindelijk werd het gewoon zo heet dat ik in mijn voorlaatste match gewoon uitviel. Geen lucht meer krijgen, veel te warm en veel te intensief gesport kon mijn lijfje precies niet aan. Mijn lichaam zei gewoon stop hiermee en dat heb ik dan ook moeten doen. Had ik door gesport dan was ik zeker in het ziekenhuis beland. Het is echt een nadeel om longgetransplanteerd te zijn in zo'n situaties, het was gewoon teleurstellend om te moeten opgeven. Het maakt het dan ook extra rot omdat ik in de zwaarste categorie zat, Roemenië, Hongarije, Noorwegen... Terwijl de andere categoriën gewoon de klungelaars hebben. Van elke categorie moesten er dan enkele door naar de halve finales en zo verder. Rot rot rot dus, ik heb 2u lang moeten bekomen, moeten uithijgen terwijl ik dit anders nooit nooit heb. Nadien heb ik wel kunnen genieten van een heerlijke massage van de fysio's die hier aanwezig zijn.

Ik probeer de komende dagen nog meer te updaten, maar zoals gezegd het is hier hectisch... Ik kan u alvast vertellen dat ik voor de tafeltennis weer de zwaarste loting had. Jippie ;)

Wat gaat de tijd hier snel zeg, vandaag hadden we al badminton competitie en ik moet toegeven dat de tenniscompetitie nog in mijn lijf zat. De warmte speelt hierin wellicht ook een rol. Maar goed, het beloofde een prachtige dag te worden omdat badminton mijn hoofdsport en lievelingssport is.

En de resultaten mochten er wezen!! Vandaag behaalde ik in het enkelspel badminton Brons en samen met de Poolse Margareth behaalden we GOUD!!! We mogen ons vanaf vandaag 2 jaar lang Europees kampioen noemen in 'ladies badminton doubles'. Een supergevoel en momenteel heb ik de drie kleuren in handen, goud en brons van vandaag en zilver van gisteren!

Vandaag heb ik voor de laatste keer mijn sportzak gemaakt, want morgen speel ik nog 1 maal en dit in het tafeltennis. Ik heb een dubbelpartner gevonden in de Nederlandse Marcia en samen gaan we natuurlijk voor GOUD!! Ik hoop er morgen nog 2 medailles bij te doen, ik ga alleszins mijn uiterste best doen! Duimen jullie nog een laatste keer mee ?

Bedankt!!

Badminton competitie vandaag, waar ik zooo hard naar uitkeek werd eigenlijk een grote teleurstelling. Dankzij de verschrikkelijke loting kwam ik uit tegen het strafste van het strafste in de eerste ronde. En net die ronde moest ik winnen om verder te kunnen gaan. Ik kwam uit tegen een Ierse, die puur speelde op kracht en niet op techniek. En ik heb haar proberen te laten lopen, maar heb helaas al mijn eerste spel moeten opgeven bij 9-8 en 9-5. Supergoed gespeeld, dat wel! Ik was meteen uitgeschakeld omdat onze categorie zo groot was. Als je weet dat de finale tegen Ierland met 9-1 en 9-0 gespeeld is, heb ik supergoed gespeeld en had ik eigenlijk 2e moeten zijn… Ik vond het echt verschrikkelijk jammer om zo meteen uitgeschakeld te worden, zonder iets, zonder tweede kans. En het ergst van al was, dat de rest van de tegenstand eerlijk waar te gemakkelijk voor woorden was. Jammer, maar het was helaas niet anders en ik viel af en moest wachten tot ik mijn dubbels met Yvon mocht spelen.
Gelukkig had ik die nog!

Véél te veel uren later was het eindelijk zover, dubbel mixed zou gaan beginnen! Yvon en ik waren helemaal klaargestoomd en waren zeker dat we tegen Malysie meteen uitgeschakeld zouden worden. Malysie was één van dé top van de avond in het badminton! Niets was minder waar, na een vrij gemakkelijke ronde mochten Yvon en ik meteen door!! Heerlijk, want dit was onverwacht. Nadien speelden we tegen Groot-Brittanie, met de grote schrik. Hoewel de jongen echt supergoed speelde, was het meisje eigenlijk iets minder qua badminton. Met enkele smashen werd ook dit partijtje vrij gemakkelijk afgehandeld. Nadien volgde nog Australië en ook Zweden. Deze laatste match was eentje voor een bronzen medaille, zover waren we al geraakt! Jammergenoeg had mijn partner superveel last van zijn blessure en zijn we toch samen, niet voorbij Zweden geraakt. Een hele dag wachten en een blessure had ons geen goed gedaan. We waren MEER dan tevreden met een 4e plaats, wel te bedenken op WERELD – niveau !!!

Nog een heel leuk weetje en toch iets waar ik zeer trots op ben, is het feit dat ik als enige longgetransplanteerde deelnam in het badminton-gedeelte en ook daar mensen naar huis heb gesmasht. Helaas helaas moet ik nog steeds opmerken dat andere getransplanteerden vaak ietsje sneller zijn of net dat extra beetje kracht hebben. Dat is zeker nog een gedeelte waar ik hard op moet gaan trainen voor de volgende wereldspelen.
En hoewel we vierde waren, was dit amper te geloven, twee Belgjes, samen klimmend naar de top… Ik was superfier dat we dit bereikt hadden, een beetje teleurgesteld dat het net geen medaille was, maar als longtransplante kan ik zeggen, ik heb supergoed gespeeld en dat was een subliem gevoel!!

Gelukkig stonden onze zakken klaar en konden we meteen meteen door naar Sea World, dit zouden we missen als we verder geraakt zouden zijn in het badminton gedeelte. We waren allebei zo gelukkig als iets dat we de dolfijnenshow en het pretpark toch niet zouden missen! Met een bus werden we in een hels tempo naar Sea World gebracht, waar we net op tijd arriveerden voor de start van een magische openlucht dolfijnenshow… Een prachtig decor, een mooie warme avond en veel sterren, meer moest dat weer niet zijn! We hadden vooraan plaats en konden er veel leuke foto’s nemen. Ik moet zeggen dat het Dolfinarium in Brugge hier nog wel van kan leren! Zo genoten van 6 prachtige lieve beesten!

Nadien was het barbecue en voor het eerst was het eten om U tegen te zeggen. Het was af, het was lekker en de sfeer was op en top, een heel pretpark voor ons alleen!!
We ontdekten trouwens vlak na het eten dat de attracties even open gingen voor ons en zo zakten we algauw af naar de OH zo fijne boomstammetjes… Zoooo leuk !! Samen met Gideon beklom ik ook de ‘Jet Rescue’, maar dit NOOOOIT meer!! Je zit in een rollercoaster, in de vorm van een, jawel, jetski. En je vliegt echt door de achtbaan, je gaat de ene bocht na de andere in en haalt echt snelheden die ik nog nooit eerder ervaren had. Gelukkig levend uitgekomen, wel bibberend op de benen en wat wankelend van de voorbije 10 seconden (want zolang duurde het maar!!). Het werd echt zo’n fijne avond en ik heb er enorm van genoten!!

Badminton competitie vandaag, waar ik zooo hard naar uitkeek werd eigenlijk een grote teleurstelling. Dankzij de verschrikkelijke loting kwam ik uit tegen het strafste van het strafste in de eerste ronde. En net die ronde moest ik winnen om verder te kunnen gaan. Ik kwam uit tegen een Ierse, die puur speelde op kracht en niet op techniek. En ik heb haar proberen te laten lopen, maar heb helaas al mijn eerste spel moeten opgeven bij 9-8 en 9-5. Supergoed gespeeld, dat wel! Ik was meteen uitgeschakeld omdat onze categorie zo groot was. Als je weet dat de finale tegen Ierland met 9-1 en 9-0 gespeeld is, heb ik supergoed gespeeld en had ik eigenlijk 2e moeten zijn… Ik vond het echt verschrikkelijk jammer om zo meteen uitgeschakeld te worden, zonder iets, zonder tweede kans. En het ergst van al was, dat de rest van de tegenstand eerlijk waar te gemakkelijk voor woorden was. Jammer, maar het was helaas niet anders en ik viel af en moest wachten tot ik mijn dubbels met Yvon mocht spelen.
Gelukkig had ik die nog!

Véél te veel uren later was het eindelijk zover, dubbel mixed zou gaan beginnen! Yvon en ik waren helemaal klaargestoomd en waren zeker dat we tegen Malysie meteen uitgeschakeld zouden worden. Malysie was één van dé top van de avond in het badminton! Niets was minder waar, na een vrij gemakkelijke ronde mochten Yvon en ik meteen door!! Heerlijk, want dit was onverwacht. Nadien speelden we tegen Groot-Brittanie, met de grote schrik. Hoewel de jongen echt supergoed speelde, was het meisje eigenlijk iets minder qua badminton. Met enkele smashen werd ook dit partijtje vrij gemakkelijk afgehandeld. Nadien volgde nog Australië en ook Zweden. Deze laatste match was eentje voor een bronzen medaille, zover waren we al geraakt! Jammergenoeg had mijn partner superveel last van zijn blessure en zijn we toch samen, niet voorbij Zweden geraakt. Een hele dag wachten en een blessure had ons geen goed gedaan. We waren MEER dan tevreden met een 4e plaats, wel te bedenken op WERELD – niveau !!!

Nog een heel leuk weetje en toch iets waar ik zeer trots op ben, is het feit dat ik als enige longgetransplanteerde deelnam in het badminton-gedeelte en ook daar mensen naar huis heb gesmasht. Helaas helaas moet ik nog steeds opmerken dat andere getransplanteerden vaak ietsje sneller zijn of net dat extra beetje kracht hebben. Dat is zeker nog een gedeelte waar ik hard op moet gaan trainen voor de volgende wereldspelen.
En hoewel we vierde waren, was dit amper te geloven, twee Belgjes, samen klimmend naar de top… Ik was superfier dat we dit bereikt hadden, een beetje teleurgesteld dat het net geen medaille was, maar als longtransplante kan ik zeggen, ik heb supergoed gespeeld en dat was een subliem gevoel!!

Gelukkig stonden onze zakken klaar en konden we meteen meteen door naar Sea World, dit zouden we missen als we verder geraakt zouden zijn in het badminton gedeelte. We waren allebei zo gelukkig als iets dat we de dolfijnenshow en het pretpark toch niet zouden missen! Met een bus werden we in een hels tempo naar Sea World gebracht, waar we net op tijd arriveerden voor de start van een magische openlucht dolfijnenshow… Een prachtig decor, een mooie warme avond en veel sterren, meer moest dat weer niet zijn! We hadden vooraan plaats en konden er veel leuke foto’s nemen. Ik moet zeggen dat het Dolfinarium in Brugge hier nog wel van kan leren! Zo genoten van 6 prachtige lieve beesten!

Nadien was het barbecue en voor het eerst was het eten om U tegen te zeggen. Het was af, het was lekker en de sfeer was op en top, een heel pretpark voor ons alleen!!
We ontdekten trouwens vlak na het eten dat de attracties even open gingen voor ons en zo zakten we algauw af naar de OH zo fijne boomstammetjes… Zoooo leuk !! Samen met Gideon beklom ik ook de ‘Jet Rescue’, maar dit NOOOOIT meer!! Je zit in een rollercoaster, in de vorm van een, jawel, jetski. En je vliegt echt door de achtbaan, je gaat de ene bocht na de andere in en haalt echt snelheden die ik nog nooit eerder ervaren had. Gelukkig levend uitgekomen, wel bibberend op de benen en wat wankelend van de voorbije 10 seconden (want zolang duurde het maar!!). Het werd echt zo’n fijne avond en ik heb er enorm van genoten!!

Raymond, Wout, Mama, Ik, Joke, Sophie & Kirsten

Weer een tijdje geleden dat ik nog iets geschreven, omdat het zooo ontzettend druk is momenteel! Maar wat is er allemaal in die tijd gebeurd ?!

1. De gloednieuwe website van Re-Born to be Alive vzw staat online. Hard aan gewerkt, maar meer dan tevreden met het resultaat. Er moeten hier en daar nog aanvullingen worden gedaan en daar zal ik me in de komende vrije tijd mee bezig houden.
   

2. We werden met de vzw utigenodigd op het St. Theresacollege in Kapelle-op-de-bos. De klas van Jana Van Rode organiseerde een sponsorloop en nog heel wat projecten en de opbrengst hiervan ging naar Re-Born to be Alive vzw. Dit alles werd georganiseerd ter nagedachtenis van Jana, zij overleed enkele maanden geleden na twee dubbelzijdige longtransplantaties. We mochten cheques ontvangen van maar liefst 7000 euro ! Dank je wel aan elke enthousiaste leerling en leerkracht!
   

3. De Top Topical Awards werden uitgereikt, dat kan je lezen in de blog hiervoor :)
   

4. Eergisteren was het na maanden zover, de uitreiking van de Beter in Beeld prijs. Dit was een wedstrijd georganiseerd door vt4, vijfTV & de nationale loterij waarmee de derde & de tweede een cheque konden winnen van 2500 euro en de hoofdprijs was een gratis televisiespot. In het gebouw van de Nationale loterij in Brussel werden deze gisteren uitgereikt. Na heerlijke hapjes en drankjes werd het spannend, elk creatief team en hun vzw werd beoordeeld. We eindigden met de laatste drie! Uiteindelijk werden we tweede, héle trotse tweede! Hier tweede worden was gewoon onverwacht en natuurlijk dingen we volgend jaar terug naar die eerste plaats!

   Met héél veel dank aan ons creatief team : Kirsten, Joke, Sophie, Wout & Lukas!
   

5. Gisteren hadden we wéér een afspraak in Brussel, elke weekdag tegenwoordig, maar kom. Nog eens door dat mierenverkeer geraakt om rond te tafel te zitten met Roche! Een grote stap in het Cellcept gebeuren!

   
   We werden supergoed ontvangen en heel het gesprek verliep meer dan vlot. Wij gooiden onze argumenten op tafel en zij gaven antwoorden. We hebben er een goed oog in dat deze samenwerking tot meer kan leiden. En dat hopen we natuurlijk ook!
   

6. Vandaaaag had ik weer een badminton training en het is altijd zooo warm in de zaal dat ik meestal knalrood en lekker nat van de training thuis kom. Heerlijk om nadien een frisse douche te nemen! Af en toe na de trainingen voel ik het! Het gevoel dat ik er wel klaar voor aan het worden ben, voor de World Transplant Games. Dat 'af en toe' gevoel wil ik graag omzetten naar een 'altijd' gevoel.
   Intussen ben ik echt alles aan het bestellen om mee te nemen, zo heb ik twee nieuwe lenzen, zonnekappen, er komen een statief & flitser aan en ook een nieuwe grotere batterij voor mijn pc'tje. Stilaan begint het, wetende dat we binnen 86 dagen weg zijn... Ondertussen staan er nog vele leuke dingen op het programma en zal ik nog meter worden binnen die 86 dagen en daar kijk ik momenteel het meest naar uit, nog steeds :)
   Nu zaterdag heb ik mijn voorlaatste officiële training voor de Spelen en ook moet ik nog éénmaal op controle bij de proffen en dan kan er niets of niemand me nog tegenhouden, hoop ik!
   

7. Ook de vzw loopt tegenwoordig supergoed! We hebben al zoveel awards gewonnen met reclamecampagnes, in samenwerking met Duval Guillaume Brussels. En dat was laatst weer zo, we kregen voor de overlijdensadvertentie BRONS in Las Vegas!

   
   Vrijdag worden de CCB awards uitgereikt in het Casino in Knokke, ook daar zijn we verschillende keren genomineerd! Super super super !
   En en en ... We hebben maar liefst VIER nominaties aan ons broek voor awards in NEW YORK! Het is wel duidelijk dat dit allemaal supergoed draait !
   

Verder voel ik me supergoed en dat is wellicht nog het belangrijkte van dit alles :)

Competitie badminton

De spannendste dag sinds spannende dagen! We waren zo slim geweest om vroeg in ons bed te kruipen, met een beetje spierpijn in de armen van de darts. Jup, inderdaad, spierpijn van darts, hoe kom je er toch bij!?

We zijn het eigenlijk niet gewoon, omdat ze meestal met de 'adults' categorie beginnen maar we moesten wachten, wachten en nog eens wachten. Ze begonnen met de Mixed dubbels, verschrikkelijk lang wachten dus. Met zenuwen die sluimerden en erger werden als er namen werden afgeroepen verliep onze ochtend snel. Tot we eindelijk mochten spelen!

De hoogtepunten van deze matchen waren de dames die hun racketten nog moesten uitpakken. Toen ik het zag lag ik dicht van het lachen, ze hadden nog nooit gespeeld en hier stonden ze dan... Ik moet zeggen dat, omdat het mijn eerste match was, ik haar téveel punten gegund heb. Maar toch... Natuurlijk kwam ik in de halve finale weer bij Hanne terecht, weer zo vervelend om samen te vechten voor Goud. En gevochten hebben we, tegen elkaar, op het veld elkaars vijanden en nadien weer vrienden. Ik won de beide sets en mocht eindelijk eens een ander kleurtje van medaille in ontvangst nemen. Na al die jaren alleen maar zilver te krijgen, vond ik het echt een leuk moment om voor een volle zaal eens goud in ontvangst te nemen! Heel jammer dat de bronzen dame niet aanwezig was voor de medaille uitreiking. Nu staan we op de foto's jammergenoeg zonder haar op het podium...

In de namiddag volgde er weer het ellendig lang wachten. Onze matchen waren gepland om 15u en uiteindelijk zijn we pas om 17u30 beginnen spelen. Gelukkig waren onze twee zeer geliefde Hollanders aanwezig en konden we regelmatig met hen een pluimpje kloppen zodat we toch weer wat training hadden. Van hen wonnen we natuurlijk zonder veel moeite...

De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik van het dubbelspel veel meer had verwacht. Wellicht kwam ook de vermoeidheid de bovenhand nemen. We verloren de twee eerste medailleplaatsen, waar we in feite één zeker van hadden moeten winnen. De eerste ploeg Duitse dames waren niet echt hoog niveau en hadden we zeker aangekund. Helaas hebben ze gewonnen en kwamen we nog eens uit tegen een tweede Duitse ploeg. Hierin zat een straffe madam en een minder straffe madam. Ook van hen hebben we helaas verloren en we strandden op een derde plaats, doordat we de andere matchen allemaal hadden gewonnen. Het had een tweede plaats moeten zijn, ik was dus eigenlijk vrij teleurgesteld...

We gingen rechtstreeks van het badminton naar het eten en kregen nadien pas onze medailles. Jammer dat alle atleten alweer gewone kleren aan hadden, wij vonden het leuker onze medailles in sportoutfit te mogen ontvangen. Onze twee medailles kwamen vlak achter elkaar, dus mochten we ineens blijven staan, maar wel een paar trapjes hoger. De eerste en enige gouden medaille voor België liet ik graag en fier rond m'n nek hangen.

's Avonds met een deeltje van de Belgische delegatie iets gaan drinken in het hotel. We gingen al vrij snel naar de kamer om op ons bed neer te ploffen na een hele dag badminton. Gelukkig deed ik al de oefeningen die de kinesiste mij voorschreef en had ik de dag nadien helemaal geen last van spierpijn. (haha) De kinesist heeft inderdaad een heerlijk deugddoende, pijnlijke massage gegeven, maar na een hele dag badminton heb ik echt geen zin meer om mijn oefeningskes te doen, ik dacht alleen maar aan mijn bed... Toch echt leuk en handig dat er voor iedereen kinesisten aanwezig waren!

De verslagen zijn af, de foto's moeten nog wat bewerkt worden, maar ik wiljullie niet langer in spanning houden. Daarom een eerste foto van de prachtige medailles van op de Europese Spelen voor getransplanteerden en gedialyseerden in Würzburg. Het was een hels karwei om ze in de wacht te slepen en ik ben zo trots en fier dat ik er enkele mee naar huis heb kunnen brengen. Bovendien heb ik, als enige Belg een gouden medaille in de wacht kunnen slepen en dat maakt me uiteraard alleen maar gelukkiger...

Badminton, ik had er zoveel meer van verwacht, en het eindigde in één grote teleurstelling. Aangezien badminton mijn hoofdsport is wou ik natuurlijk graag een medaille. Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en had geen kracht om deftig door te gaan. Bovendien was de tegenstand echt zo zwaar… Alles ging fout, buiten slagen, foute opslagen en stomme missers, van de zenuwen, moeheid en de warmte. En natuurlijk heb ik mijn best gedaan, maar het ging bij momenten echt gewoon niet.