Stephanie Keustermans Van longziekte tot longtransplantaties

Nog nooit eerder heb ik dit filmpje gepost op mijn website, vraag me niet waarom, want ik heb geen idee. Vandaag kwam ik het weer tegen tussen mijn favorieten en ik kwam weer helemaal in mijn 'ik wil terug - modus'. Oh wat 'n heimwee!

Dit is een filmpje van op de Wereldspelen in Australië en ik herinner me de dag nog goed, want een half uurtje voor het begin van de show stonden Yvon en ik nog op het badmintonveld en werden we vierdes! Vierdes, ik kan het nog altijd niet geloven, het was een superdag, met goede wedstrijden en ok nét geen podiumplaats, maar vierdes op Wereldspelen niveau vond ik méér dan prima!

Gesloopt, maar tevreden reden we met een busje naar Seaworld, een prachtig park waar een heerlijke barbecue op ons stond te wachten, deze prachtige exclusieve avond-dolfijnenshow en nadien gingen ook de attracties open. Een mooie afsluiter van een heerlijke dag!

En ooit, ooit ga ik terug!

  Met dank aan Carolien en haar man voor het mooie filmpje!

Vorig jaar waren het de World Transplant Games in Australië en toen werd ik verrast door een hele filmploeg op de luchthaven van Zaventem. Het heeft lang geduurd, maar een kleine drie weken geleden werd het pas uitgezonden en vandaar nu op mijn website. Het was echt een fijne ervaring, al heb ik er niet veel voor moeten doen.

En ze hebben één van mijn favoriete liedjes gebruikt bij mijn reportage, super superfijn!

Stéphanie (26) kreeg al twee keer nieuwe longen.

‘Ik bedank mijn Donor met mijn medailles’

“Ik ben gezond geboren, maar als kind was ik erg vaak ziek. Op mijn derde werd het adenovirus ontdekt. In mijn hersenen hebben ze dat weg gekregen maar in mijn longen heeft dat sporen nagelaten. Daardoor stierven mijn longblaasjes één na één af. Toen ik zeven was spraken ze al van transplantatie. Maar de wetenschap was nog niet zo sterk geëvolueerd en het werd zeker bij kinderen gedaan. Ik leefde in een rolstoel en werd dag en nacht beademend.”

“Een kinderarts gespecialiseerd in longziekten ontdekte mijn dossier en heeft zich voor mij ingezet. Dankzij een goede mix van medicijnen kon ik een week op vier naar school. De weken die ik in het ziekenhuis doorbracht, waren niet zo slecht. Ik kende iedereen, het was bijna een tweede thuis. Ik heb een transplantatie dan ook altijd voor mij uitgeschoven.”

“Pas op mijn achttiende, toen enkele ziekenhuisvrienden spectaculair vooruit waren gegaan na een transplantatie, stemde ik toe. Het was een ellenlange wachttijd van onderzoeken en voorbereiding. Ook toen ik wakker werd, had ik niet meteen het waw-gevoel. Na de revalidatie kon ik zelf lopen, waren de zuurstofflessen thuis weg en kon ik beginnen te studeren voor kleuterjuf, een droom die uitkwam.”

“In het tweede semester werd ik steeds vermoeider. Uiteindelijk bleek ik chronische afstoting te hebben. De zwaarste dobber ooit. Dan krijg je zo’n mooi cadeau en dan moet je het weer afgeven. De vorige keer had ik jaren nagedacht over die transplantatie, nu wist ik het in twee seconden: we moesten het nog eens proberen! Ik kon niet meer lopen, amper ademen en had nog maar 13 procent spierkracht. Ik heb geen herinneringen aan die laatste weken. Als ze niet op tijd een Donor hadden gevonden was het afgelopen geweest. Gelukkig heb ik een tweede kans gekregen.”

“Studeren of werken mag ik nooit meer, om stress te vermijden. Dus engageerde ik me voor de stichting Re-Born to be Alive en begon ik tijdens mijn maandenlange revalidatie met sporten. Ik had nooit gedacht dat het zo’n vaart zou lopen, maar intussen speel ik tafeltennis en badminton op hoog niveau. Op de Europese Spelen voor getransplanteerden kwam ik meteen met medailles naar huis en zopas haalde ik een bronzen medaille op het WK in Australië. Een heel emotioneel moment, want voor mij is dit de ultieme manier om mijn Donors te bedanken.”

Gisteren was het eindelijk zover, mijn allereerste training sinds de World Transplant Games !! Het werd een fijn weerzien met iedereen die erbij was in Australië. Ook was het fijn om de nieuwe trainer te ontmoeten en hoewel alle andere trainers echt hele leuke gasten waren kan ik nu zeggen dat we eindelijk ne goeie vast hebben!! De tafeltennis begon gelijk met opwarming en nadien met oefeningen. Ik weet zeker dat ik van hem nog superveel kan leren!

Na de tafeltennis-training was het eindelijk zover, ik zou mijn eerste tennisles nemen. Een sport die ik al heel erg lang wil beoefenen en een sport waarvan ik wist dat ik het wel graag zou doen! Samen met vriendlief en Jean-Claude werd het tijd om te tennissen. De grootte van het veld viel op zich wel mee, maar ik was blij dat ik een 2^e persoon naast mij had staan. Op zich verliep het wel goed, hoewel het echt wennen is aan een ander racket, een andere houding en de verschillende snelheden van zo een tennisballetje. Het belangrijkste was dat de ballen over het net gingen en dat ging al bij al best goed. Ik kreeg toch al de complimenten van de trainer, da’s al veel !!

Als allerlaatste tijd voor badminton, en ook hier kan ik weer zeggen dat de trainer eentje is om U tegen te zeggen. De andere trainers konden badmintonnen, bliezen mij soms omver met de snelheid, maar deze is gewoon waw! Een geweldig goede badminton-speler! Ik heb dan ook meteen les gekregen en veel geleerd, allemaal op 1 dag, het leek alsof ik nooit tevoren training had gekregen en eigenlijk is dat ook zo, de vorige trainers gaven geen les, maar deze wel, gelukkig! Ik was echt super super superblij om hem te mogen leren kennen en weet gewoon dat ik nog veel beter ga worden in al mijn sporten!

Uiteindelijk na alle trainingen was het tijd om bij te praten en de medailles en deelname aan de World Transplant te vieren! Ik heb toen de sfeer en Australië op zich echt gemist tijdens de gesprekken en de vele foto’s… De sfeer was zooo goed, de tijd was zo mooi, nu is het uitkijken naar Zweden!! En ja, ik tel al af !!

Ik had na deze training zo een goed gevoel en nog zin om verder te trainen dat vriendjelief en ik het eerste het beste tennisveld opgezocht hebben en we zijn beginnen trainen tot het donker was. Twee uur en half lang, uiteindelijk zwetend in een avondschemering werd onze sportdag afgesloten… Het was super en ik voelde me goed !!

Ik moet zeggen dat ik als een blok in slaap ben gevallen, moeilijk en wat stijf uit mijn bed ben gekropen en meteen weer de kriebels te pakken. Ik ben meteen, jawel, 2 uur gaan tennissen! Heerlijk in zo’n heerlijk nazomerzonnetje !!

Ik ben ondertussen alweer een week thuis, wat vliegt de tijd! En ja ik moet eerlijk toegeven dat ik Australië mis, maar ook dat ik superblij ben om gewoon weer rustig thuis te zijn. De World Transplant Games liggen alweer een maand achter ons, een maand !! Pfff gaat echt veel veel veel te snel… De herinneringen zijn daarintegen nog heel levendig en de contacten die gelegd werden worden vanuit België naar de rest van de wereld onderhouden. Het is heerlijk mensen te horen die je ginder ontmoet hebt en waar je ondertussen toch wel vrienden mee geworden bent. Ik kan echt uren doorgaan over Australië, maar ik durf wedden dat foto’s meer voor zich spreken, dus daarom doe ik echt m’n best om ze snel online te kunnen plaatsen!

Over de World Transplant Games kan ik nog steeds alleen maar zeggen dat het een fantastische ervaring was. Ik weet dat ik van geluk mag spreken dat ik  heb mogen deelnemen ondanks alle onheilspellende berichten over de griep. Geen moment schrik voor gehad en tamiflu in de aanslag, gelukkig niet nodig gehad! Ik kan het eigenlijk nog steeds niet vatten dat ik deelgenomen heb. Het was echt een massa evenement en hiermee is mijn droom uitgekomen… Eigenlijk wel meerdere dromen, sowieso deelnemen aan de Wereldspelen voor getransplanteerden, mijn 20e medaille halen & naar Australië gaan… Alle drie even ongelooflijk en even mooi. Ik heb echt genoten van elk elk elk moment !!

En en en, ik werk aan een nieuwe layout voor m’n site, meer informatie & nog duidelijker !

Stephanie Keustermans uit Leuven heeft een bronzen medaille gehaald in het tafeltennis op de World Transplant Games in Australië. Dat zijn de olympische spelen voor mensen die een transplantatie ondergaan hebben. Het is al haar 20ste medaille op een internationaal tornooi sinds ze zes jaar geleden twee nieuwe longen kreeg. Mensen die een transplantatie ondergingen nemen epo als medicijn. Maar omdat epo op de dopinglijst staat voor andere topsporters, kunnen zij niet meedoen in het normale topsportcircuit. Stephanie haalde in totaal al twintig medailles op internationale toernooien en het liefst wil ze zo lang mogelijk blijven doorgaan met sporten.

Na wat uitgerust te zijn, de foto's wat op orde te stellen en gewoon te bekomen van dit avontuur, kan je ze hier in volle glorie bewonderen, mijn 20e medaille en mijn World Transplant Games Trofee!!

Lang geleden dat er weer een update was, reden hiervoor is het verschrikkelijke dure en dan nog trage internet. Maar daar gaan we hier niet over klagen, want onze dagen zijn meer dan gevuld en meer dan prachtig!

Een foto van vandaag (dinsdag, 8 september 09) in de blue mountains, erg frisjes daarboven trouwens, maar oh zo mooi !!

Het gaat stilaan afgezaagd worden, maar ook vandaag was meer dan prachtig!! Het is hier zooo ongelooflijk mooi. Vandaag was onze tweede uitstap naar een eiland en het groot barriere rif, wellicht één van de meest toeristische attracties dat laatste. Gelukkig waren we met een maatschappij die enkel en alleen op dat eiland mocht komen en als we er met 30 personen waren zal het veel geweest zijn.

De tocht op de oceaan was prachtig, het eiland wellicht nog mooier en magischer… Eerst mochten we gaan snorkelen en met watervrees is dat niet zooo gemakkelijk. Ook zonder watervrees bleek het niet altijd even vanzelf te gaan, maar toch we kwamen erdoor!! Zelfs vooraan in het mooie blauwe water zag je vanalles bewegen en leven. Nadien gingen we verder in het rif met een bootje met doorzichtige bodem. Mooi om al dat koraal en al die mooie gekleurd visjes toch wat relaxer te kunnen bekijken. De helft van de aanwezigen op de boot werd na een dik half uur zo misselijk als iets dat de boot iets vroeger dan normaal terug keerde. Gelukkig was ik niet bij de misselijke personen, haha !!

In het midden van de dag werd op het onbewoonde Normanby een lunch geserveerd. Een heerlijk buffet onder een stralende zon, op het meest idyllische plaatsje dat je je maar kan voorstellen. Meer moet dat echt echt echt niet zijn…

Al snel werd het tijd voor een tochtje rond en op het eiland. En zo bleek dat we bijlange nog niet op het mooiste stuk waren aangekomen. Wat we zagen was amper te geloven, zo mooi was het. Zoiets zie je enkel in films en op tv en dan geloof je bijlange niet dat het echt is. Wel vandaag was het echt. Een prachtig landschap met de mooiste bomen, de mooiste blauwe heldere zee en het uitzicht waar je enkel kan van dromen. Ik heb echt genoten van vandaag, hoewel ik dacht dat het absoluut niet leuk zou worden met al dat snorkel gedoe. En ik besef dat ik zoiets moois wellicht nooit meer zal zien…

Morgen hebben we een vrije dag en gaan we de stad eens in het licht verkennen. We zijn benieuwd wat Cairns zelf gaat geven !!! Ik laat het jullie zo snel mogelijk weten!!

Gisteren moesten we helaas weer de Gold Coast verlaten en hoewel er al enkele dagen geen World Transplant Games meer waren, toch voelde het nog altijd zo… Nu was het weer écht gedaan, weer twee jaar wachten op dit fantastische evenement!! Zooo jammer dat er niet meer georganiseerd wordt voor getransplanteerden. Ik mag in ieder geval stellen dat ik me prima vermaakt heb, veel nieuwe mensen heb leren kennen en de sfeer die er heerst absoluut zal missen!! De Gold Coast op zich was prachtig en ik was het liefst nog veel langer gebleven om nog meer te bezichtigen, met de Spelen is dit er ook niet van gekomen. Aan de andere kant was ik blij om iets nieuws te kunnen zien, na zoveel te horen over het prachtige Cairns gingen we er nu eindelijk heen.

Na een vlucht van een goede 2 uur en een wortelcakje (vanop het vliegtuig, echt lekker!) later kwamen we aan in het zooo warme Cairns. We vertrokken uit de Gold Coast waar het echt fris was (& regen, voor de eerste keer) naar het tropische Cairns. Heerlijk weer!! Meteen met een taxi naar ons Mercure hotel en ook hier ging een nieuwe wereld voor ons open. Een prachtig sjiek hotel met enorm grote kamers en ook nog een vrij modern voor Australië. Zoals altijd vriendelijk en behulpzaam personeel dat ons meteen alles over het hotel en Cairns liet weten, handig! We besloten trouwens zo vlug mogelijk onze bezichtigingen vast te leggen en trokken nadien met het shuttlebusje als echte touristen naar het stadscentrum. Onze eerste uitstap was vandaag!! En wat voor één!! We vertrokken naar Kuranda via een oude railway. Een prachtige oude trein bracht ons dieper en dieper (vooral ook hoger en hoger) in het regenwoud dichterbij het dorpje Kuranda. Toen ik uit de trein stapte had ik het gevoel in een pretpark te zitten, een heel dorp gebouwd rond toerisme.

Gelukkig werd dat gevoel na enkele minuten compleet aan de kant geschoven en genoten we van de prachtige regenwoud in al z’n glorie!! Echte watervallen (alweer een dingetje die ik uit mijn ‘lijstje’ kan schrappen) ontsprongen tussen alle rotsen, een diepte om U tegen te zeggen en verder de beestjes in het wild. Dit alles zal me voor altijd bij blijven, maar vooral de beestjes zijn mijn persoonlijke favoriet. Koala’s, kangoeroes, wallabies, krokodillen in de natuur, heerlijk. Zo mochten we bij de kangoeroes, wallabies en ook de koala’s. Een droom die in vervulling ging, prachtige beesten en fantastische momenten. Met alles natuurlijk uitgebreid op de foto en uren bijgezeten!!

De koala was het mooiste vond ik persoonlijk, ze zijn zooo zacht en zo lief en kijken je aan met hun mini uitpuilende oogjes. Verder zijn we nog de vlindertuin gaan bezoeken, waar je niet wist waar eerst te kijken. De vlinders kwamen gewoon overal op je zitten. Heel heel erg mooi en speciaal om mee te maken vond ik persoonlijk. In het begin wa

s ik er niet zo voor, maar als je zo’n reuzevlinder vlak voor je neus ziet zitten en kan bewonderen met het blote oog geeft dit toch een magisch gevoel. Alles was gewoon mooi!! De vogeltuin was voor mij het minste, omdat ik echt echt geen fan ben van vogels. Ze waren op zich wel mooi maar als ze op mij kruipen of dicht bij mij ‘opstijgen’ en/of ‘landen’ dan duik ik toch wel even ineen. Ik was er niet op mijn gemak neen, hoewel het echt wel mooi was. Nadien was het tijd voor meer natuur en ook voor wat shopping. We liepen door het regenwoud even over de markt en winkeltjes en kochten wat kleine souveniertjes. Het was helaas veel te snel weer tijd om te vertrekken met de skyrail. En hoewel ik er een beetje schrik voor had moet ik zeggen dat ook dit weer een prachtige ervaring was. We hingen boven het regenwoud en keken met open mond naar het moois dat onder, naast en ver weg van ons te zien was. Op enkele plaatsen hielden we halt om even verder te gaan door het regenwoud en nog meer moois te bewonderen. Zo kwamen we weer heel dichtbij watervallen en ontdekten we na een lange tocht dat er nog meer te zien was als we wat verder gingen. Gewoon magisch is zo’n waterval en ook de rest van het regenwoud en dan vooral van het dorp Kuranda!! Het was een prachtige dag!! Vanavond zijn we dan weer de stad in getrokken voor wat extra inkopen en ook voor snorkelgerief voor mij. Morgen gaan we immers naar het Great Barriere Reef en daar wil ik toch proberen wat in een zwemband te hangen en wat te snorkelen, niet teveel, maar een beetje. Want, voor wie het nog niet moest weten, ik haat haat haat water en dit is op de oceaan, véél water dus!! Ik ga zien of mijn waterangst het toe laat, het materiaal is er en ik weet zo hard dat ik het me ga beklagen als ik het niet ga doen… Dussss zal het bijna wel moeten, we zien wel!! We gaan samen met dat ook een eiland bezoeken, Franklin Island als ik me niet vergis en gaan ook daar een barbecue houden, heerlijk toch! Dit allemaal met een firma dat maar 1 boot per dag naar dat eiland mag sturen (120 mensen). Dus allemaal heel erg rustig, relaxed en hopelijk ook weer wondermooi. Ik ben alvast benieuwd!!

De voorbije twee dagen heb ik constant op de atletiekpiste gestaan. Gelukkig niet om zelf deel te nemen, maar wel om de andere Belgen aan te moedigen!! Zo moesten Guido, Alain en ook Yvon nog deelnemen aan deze wedstrijden.

Je moet weten dat er op een atletiekpiste altijd heel erg veel volk aanwezig is en dat de sfeer er anders is dan op de andere sportdagen. Hier werd het dus een groot evenement waarbij er geen twee minuten sprake was van verveling. De atletiek is hier niet te vergelijken als op de Europese spelen, zelfs niet als op die van getransplanteerden en gedialyseerden. Het is hier echt fenomenaal qua niveau, bij alle sporten. Ik stelde me dan soms ook de vraag of sommigen wel effectief getransplanteerd zouden zijn. Want het is zo, na een transplantatie kan je bij sommigen spreken over topsport. De tegenstand is hier harder dan op eender welke spelen… In bijna elke leeftijdscategorie!

Maar dus, de atletiek ging voor België super, Guido en Alain hebben echt prachtig gelopen, maar helaas geen medaille veroverd. Voor Yvon waren de voorbije 2 dagen dan weer subliem denk ik. Hij haalde maar liefst 3 maal goud en een nieuw wereldrecord!! Dit in de categorieën speerwerpen, discuswerpen en kogelstoten. Iedereen was zo blij voor hem want ook hij had dit echt verdiend.

Verder was er op de atletiek een heuse ruilbeurs van vanalles en nog wat aan de gang. Voornamelijk pins, maar ook andere dingen. Zo hebben we gisteren een stomme papieren slinger geruild tegen een uniform van Hong Kong. Geweldig!! Nadien nog een pet tegen een supermooie sporttas van Hong Kong en ook de t-shirts vlogen de door uit. Ik denk dat we nu niet teveel souvenirs mogen kopen of we zitten over ons bagagelimiet! We hebben een dikke 100 pins verzameld vanuit elke hoek van de wereld!

’s Avonds was er gala, netjes in een jurk, en de mannen in een pak… Er waren opvallend veel mannen met strikjes bij hun pak. Viel echt op gisteren. De sfeer was op en top… Een leuke, maar veel te luide band speelde goede muziek en het einde van de Spelen kwam al gauw in zicht. Overdag was de vlag van de World Transplant Games al doorgegeven aan Zweden, die deze in 2011 zullen organiseren. Gisteren hebben we dan ook vernomen dat de World Transplant Games in 2013 zullen doorgaan in Japan… Hopelijk kunnen we er tegen dan ook nog bijzijn!!! Van die altijd zo lieve Gideon nog een afscheidcadeautje gekregen, en met hem ook de avond afgesloten!! Was echt echt fijn…

Vanmorgen ben ik dan weer de nieuwe vrienden en oude vrienden gaan uitwuiven, want zo goed als iedereen vertrekt vandaag weer naar het thuisfront. Gelukkig wij nog niet, want ik ben zo stilletjes aan verliefd aan het worden op Australië en vooral dan op de mentaliteit die hier heerst. Iedereen is hier aangenaam en vriendelijk en zeer behulpzaam. Zo hoort het dus. Het is winter maar er heerst momenteel een hittegolf, waardoor we elke dag aan temperaturen van over de 30 graden zaten, wat echt heerlijk is!! Nog een laatste keer ontbeten en de World Transplant Games Australië zijn echt echt echt voorbij! Zo jammer, want die week vliegt en vliegt gewoon voorbij, maar de herinneringen blijven. We mogen stellen dat deze WTG meer dan geslaagd waren, dat we veel nieuwe mensen hebben leren kennen en dat sommige vriendschappen nog hechter werden dan ze al waren…

Morgen neem ik afscheid van de oh zo mooie Gold Coast, van ons magnifiek hotel en het prachtig zwembad (en de nachtelijke zwem/brubbelpartijen), van alles en iedereen wat hier zo mooi was. Alleen de wandelingen naar het ontmoetingscentrum zal ik echt echt echt niet missen!! We vertrekken ’s middags naar Cairns, en daar trekken we dan weer verder. Leuke dingen bezoeken en wellicht nog meer plaatjes schieten dan mijn kodaksken aan kan!!

Badminton competitie vandaag, waar ik zooo hard naar uitkeek werd eigenlijk een grote teleurstelling. Dankzij de verschrikkelijke loting kwam ik uit tegen het strafste van het strafste in de eerste ronde. En net die ronde moest ik winnen om verder te kunnen gaan. Ik kwam uit tegen een Ierse, die puur speelde op kracht en niet op techniek. En ik heb haar proberen te laten lopen, maar heb helaas al mijn eerste spel moeten opgeven bij 9-8 en 9-5. Supergoed gespeeld, dat wel! Ik was meteen uitgeschakeld omdat onze categorie zo groot was. Als je weet dat de finale tegen Ierland met 9-1 en 9-0 gespeeld is, heb ik supergoed gespeeld en had ik eigenlijk 2e moeten zijn… Ik vond het echt verschrikkelijk jammer om zo meteen uitgeschakeld te worden, zonder iets, zonder tweede kans. En het ergst van al was, dat de rest van de tegenstand eerlijk waar te gemakkelijk voor woorden was. Jammer, maar het was helaas niet anders en ik viel af en moest wachten tot ik mijn dubbels met Yvon mocht spelen.
Gelukkig had ik die nog!

Véél te veel uren later was het eindelijk zover, dubbel mixed zou gaan beginnen! Yvon en ik waren helemaal klaargestoomd en waren zeker dat we tegen Malysie meteen uitgeschakeld zouden worden. Malysie was één van dé top van de avond in het badminton! Niets was minder waar, na een vrij gemakkelijke ronde mochten Yvon en ik meteen door!! Heerlijk, want dit was onverwacht. Nadien speelden we tegen Groot-Brittanie, met de grote schrik. Hoewel de jongen echt supergoed speelde, was het meisje eigenlijk iets minder qua badminton. Met enkele smashen werd ook dit partijtje vrij gemakkelijk afgehandeld. Nadien volgde nog Australië en ook Zweden. Deze laatste match was eentje voor een bronzen medaille, zover waren we al geraakt! Jammergenoeg had mijn partner superveel last van zijn blessure en zijn we toch samen, niet voorbij Zweden geraakt. Een hele dag wachten en een blessure had ons geen goed gedaan. We waren MEER dan tevreden met een 4e plaats, wel te bedenken op WERELD – niveau !!!

Nog een heel leuk weetje en toch iets waar ik zeer trots op ben, is het feit dat ik als enige longgetransplanteerde deelnam in het badminton-gedeelte en ook daar mensen naar huis heb gesmasht. Helaas helaas moet ik nog steeds opmerken dat andere getransplanteerden vaak ietsje sneller zijn of net dat extra beetje kracht hebben. Dat is zeker nog een gedeelte waar ik hard op moet gaan trainen voor de volgende wereldspelen.
En hoewel we vierde waren, was dit amper te geloven, twee Belgjes, samen klimmend naar de top… Ik was superfier dat we dit bereikt hadden, een beetje teleurgesteld dat het net geen medaille was, maar als longtransplante kan ik zeggen, ik heb supergoed gespeeld en dat was een subliem gevoel!!

Gelukkig stonden onze zakken klaar en konden we meteen meteen door naar Sea World, dit zouden we missen als we verder geraakt zouden zijn in het badminton gedeelte. We waren allebei zo gelukkig als iets dat we de dolfijnenshow en het pretpark toch niet zouden missen! Met een bus werden we in een hels tempo naar Sea World gebracht, waar we net op tijd arriveerden voor de start van een magische openlucht dolfijnenshow… Een prachtig decor, een mooie warme avond en veel sterren, meer moest dat weer niet zijn! We hadden vooraan plaats en konden er veel leuke foto’s nemen. Ik moet zeggen dat het Dolfinarium in Brugge hier nog wel van kan leren! Zo genoten van 6 prachtige lieve beesten!

Nadien was het barbecue en voor het eerst was het eten om U tegen te zeggen. Het was af, het was lekker en de sfeer was op en top, een heel pretpark voor ons alleen!!
We ontdekten trouwens vlak na het eten dat de attracties even open gingen voor ons en zo zakten we algauw af naar de OH zo fijne boomstammetjes… Zoooo leuk !! Samen met Gideon beklom ik ook de ‘Jet Rescue’, maar dit NOOOOIT meer!! Je zit in een rollercoaster, in de vorm van een, jawel, jetski. En je vliegt echt door de achtbaan, je gaat de ene bocht na de andere in en haalt echt snelheden die ik nog nooit eerder ervaren had. Gelukkig levend uitgekomen, wel bibberend op de benen en wat wankelend van de voorbije 10 seconden (want zolang duurde het maar!!). Het werd echt zo’n fijne avond en ik heb er enorm van genoten!!

Badminton competitie vandaag, waar ik zooo hard naar uitkeek werd eigenlijk een grote teleurstelling. Dankzij de verschrikkelijke loting kwam ik uit tegen het strafste van het strafste in de eerste ronde. En net die ronde moest ik winnen om verder te kunnen gaan. Ik kwam uit tegen een Ierse, die puur speelde op kracht en niet op techniek. En ik heb haar proberen te laten lopen, maar heb helaas al mijn eerste spel moeten opgeven bij 9-8 en 9-5. Supergoed gespeeld, dat wel! Ik was meteen uitgeschakeld omdat onze categorie zo groot was. Als je weet dat de finale tegen Ierland met 9-1 en 9-0 gespeeld is, heb ik supergoed gespeeld en had ik eigenlijk 2e moeten zijn… Ik vond het echt verschrikkelijk jammer om zo meteen uitgeschakeld te worden, zonder iets, zonder tweede kans. En het ergst van al was, dat de rest van de tegenstand eerlijk waar te gemakkelijk voor woorden was. Jammer, maar het was helaas niet anders en ik viel af en moest wachten tot ik mijn dubbels met Yvon mocht spelen.
Gelukkig had ik die nog!

Véél te veel uren later was het eindelijk zover, dubbel mixed zou gaan beginnen! Yvon en ik waren helemaal klaargestoomd en waren zeker dat we tegen Malysie meteen uitgeschakeld zouden worden. Malysie was één van dé top van de avond in het badminton! Niets was minder waar, na een vrij gemakkelijke ronde mochten Yvon en ik meteen door!! Heerlijk, want dit was onverwacht. Nadien speelden we tegen Groot-Brittanie, met de grote schrik. Hoewel de jongen echt supergoed speelde, was het meisje eigenlijk iets minder qua badminton. Met enkele smashen werd ook dit partijtje vrij gemakkelijk afgehandeld. Nadien volgde nog Australië en ook Zweden. Deze laatste match was eentje voor een bronzen medaille, zover waren we al geraakt! Jammergenoeg had mijn partner superveel last van zijn blessure en zijn we toch samen, niet voorbij Zweden geraakt. Een hele dag wachten en een blessure had ons geen goed gedaan. We waren MEER dan tevreden met een 4e plaats, wel te bedenken op WERELD – niveau !!!

Nog een heel leuk weetje en toch iets waar ik zeer trots op ben, is het feit dat ik als enige longgetransplanteerde deelnam in het badminton-gedeelte en ook daar mensen naar huis heb gesmasht. Helaas helaas moet ik nog steeds opmerken dat andere getransplanteerden vaak ietsje sneller zijn of net dat extra beetje kracht hebben. Dat is zeker nog een gedeelte waar ik hard op moet gaan trainen voor de volgende wereldspelen.
En hoewel we vierde waren, was dit amper te geloven, twee Belgjes, samen klimmend naar de top… Ik was superfier dat we dit bereikt hadden, een beetje teleurgesteld dat het net geen medaille was, maar als longtransplante kan ik zeggen, ik heb supergoed gespeeld en dat was een subliem gevoel!!

Gelukkig stonden onze zakken klaar en konden we meteen meteen door naar Sea World, dit zouden we missen als we verder geraakt zouden zijn in het badminton gedeelte. We waren allebei zo gelukkig als iets dat we de dolfijnenshow en het pretpark toch niet zouden missen! Met een bus werden we in een hels tempo naar Sea World gebracht, waar we net op tijd arriveerden voor de start van een magische openlucht dolfijnenshow… Een prachtig decor, een mooie warme avond en veel sterren, meer moest dat weer niet zijn! We hadden vooraan plaats en konden er veel leuke foto’s nemen. Ik moet zeggen dat het Dolfinarium in Brugge hier nog wel van kan leren! Zo genoten van 6 prachtige lieve beesten!

Nadien was het barbecue en voor het eerst was het eten om U tegen te zeggen. Het was af, het was lekker en de sfeer was op en top, een heel pretpark voor ons alleen!!
We ontdekten trouwens vlak na het eten dat de attracties even open gingen voor ons en zo zakten we algauw af naar de OH zo fijne boomstammetjes… Zoooo leuk !! Samen met Gideon beklom ik ook de ‘Jet Rescue’, maar dit NOOOOIT meer!! Je zit in een rollercoaster, in de vorm van een, jawel, jetski. En je vliegt echt door de achtbaan, je gaat de ene bocht na de andere in en haalt echt snelheden die ik nog nooit eerder ervaren had. Gelukkig levend uitgekomen, wel bibberend op de benen en wat wankelend van de voorbije 10 seconden (want zolang duurde het maar!!). Het werd echt zo’n fijne avond en ik heb er enorm van genoten!!

Ja het was weer zover, mijn voorlaatste competitie zou vandaag van start gaan. Mooi op tijd (om 6u) opgestaan en vertrokken voor een ontbijtje en zo de bus op naar de Tafeltennis hal. Daar aangekomen ontdekt dat alle schema’s nog maar eens veranderd waren en dat ik pas om 16u30 zou gaan spelen!!! Ik zat er al van voor 8u…Wachten was het enige wat we konden doen. Omdat ook Patrick zijn match was verlaat zijn we eerst met enkele Belgen een heerlijke wandeling gaan maken. Ik denk dat dit het mooiste stukje van de Gold Coast was. Het begin van de zee, tussen de rotsen, met amper volk. Ook hebben we onze eerste pelikaan in het wild gezien, dit naast hagedissen en andere beesten dat je hier aantreft. Natuurlijk uitgebreid foto’s genomen en genoten van de omgeving… Zoveel rust en zoveel prachtige natuur!!

Om 11u terug gegaan naar de hal, waar het bijna tijd was voor een nerveuze Patrick!! Hij kwam eerst uit tegen een Fransman, waar hij al gemakkelijk van kon winnen! Nadien nog een chinees (ofzoiet, weet niet precies van waar hij kwam) waar hij ook zeer gemakkelijk tegen won en nadien USA, waar hij helaas werd uitgeschakeld. Patrick is echt bijna een prof in het tafeltennis, maar als je sommige mannen hier bezig ziet, vraag je je af of ze wel getransplanteerd zijn. Dit is natuurlijk in elke sport zo, er zit echt zwaar geschut bij… Helaas heeft Patrick deze ook getroffen. Hij werd uitgeschakeld vlak voor hij voor een medaille kon gaan.

Ik heb me verder geamuseerd met Bas en Gideon, die ondertussen ook waren aangekomen. De tijd ging traaaaaaaaag, want ik speelde  dus echt als aller aller allerlaatste.

We zaten op de duur nog met drie in de running voor de medailles, na anderen uitgeschakeld te hebben. Het ging tussen Belgie, Noorwegen en Polen… Ik was zo nerveus van mij een hele dag op te jagen dat ik véél te veel fouten heb gemaakt en ik eigenlijk tegen beide landen wel kans maakte. Helaas heb ik het af en toe verprutst en ben ik echt MEER dan tevreden met mijn mooie derde plaats. Wederom de enige longgetransplanteerde die dit aan durfde !! Dit alleen al is een overwinning en dan bij de laatste drie horen op wereld niveau is gewoon een ultieme beloning op al het harde werk en een supergrote bedanking naar de Donors toe… Ik heb een hele avond overgelukkig rond gelopen en ook op de medaille uitreiking stond ik prachtig te blinken… Gewoon gelukkig zijn dat dit is gelukt, dat ik mee kan met de rest en dat het zonder kleerscheuren is gebeurd!! En die medaille is PRACHTIG!!!

’s Avonds de overwinning gevierd in de heerlijke jacuzzi in ons hotel, met een prachtige sterrenhemel en stomend heet water…

Nu moet ik helaas weer mijn bed in, de dagen vliegen hier!! Morgen zal ik geen tafeltennis mixed spelen… Jammer, maar de 20^e medaille is binnen, mijn Wereldspelen kunnen absoluut niet meer stuk !!!

OK, we zijn alweer enkele dagen verder en het blijft hier gewoon super! We hadden gisteren de eerste wedstrijd, nog voor de Games begonnen, 5 km road race, hierin deden 3 Belgen mee en haalden we uiteindelijk 1 bronzen medaille! De eerste medaille voor het Belgisch team is in the pocket!!! Nadien was er een Beachwalk and talk over orgaandonatie & transplantatie, met grote en kleine strandballen maakte iedereen promotie omtrent orgaandonatie. Verhalen werden verspreid en het aantal mensen was ontelbaar.

Gisteren was het ook grote opening van de Spelen en ook dat was een hele gebeurtenis. Voordien werden de nodige groepsfoto’s genomen en mocht ik met vele mensen op de foto (iedereen denkt dat ik bij de 16-jarige hoor, en dus moet ik heel de tijd met klein mannen op de foto). Als derde land mochten we binnen komen en ook dit jaar kreeg ik de eer de vlag te dragen. Onder lichte dwang er zo hard als ik kon mee gewapperd en zo stapten we met de 6 Belgische atleten fier de zaal binnen. Omdat we hier al enkele dagen zijn had ik toen pas het gevoel van ‘we zijn hier echt op de World Transplant Games in Australië’ !! Heerlijk dat gevoel en ik ben sowieso superblij er te mogen bij zijn, want nogmaals wie had dat bijna 6 jaar geleden nog gedacht ?!

De openingsceremonie die erna volgde was zeker de moeite, voor één keer geen ellendig lange saaie speechen, maar grappige ontroerende korte woorden. Het enthousiasme dat Australië als gastland uitstraalt is ongelooflijk. Enkele prachtige optredens later werden de games officieel voor geopend verklaard. Een groot applaus en veel gejuich volgde vanzelfsprekend. Nadien volgde er zoals gewoonlijk een openingsdiner… Heerlijk!


Vandaag was het dan weer bittere ernst voor mij en sommige anderen in de ploeg. Zowaar 3 Belgen speelden vandaag bowling. Aangezien de matchen momenteel uitlopen weet ik nog steeds geen resultaten.
Voor mij was het dan weer badminton training, het ideale moment om de tegenstand eens te bekijken. Ik had een heel erg goede training, wat me een beetje zorgen baart, het ging iets te goed precies. Ik speel in mijn eerste match tegen Ierland en haar heb ik nog niet zien spelen. Helaas zitten in mijn categorie ook meisjes van Japan, Thailand, Signapore & China. In de eerste 3 games zou ik daar, tot nu toe, niet moeten tegen uitkomen, maar je weet nooit wat er nog kan veranderen. Het jammere aan het systeem is dat je als je de eerste match niet wint, je helemaal af valt dus vanaf de tweede mag je maar verliezen. Over medaillekansen durf ik nog niet te spreken, ik weet wat ik kan, maar we zullen het allemaal moeten meten met de rest van de meisjes die gaan deelnemen. Morgenavond kan ik jullie meer laten weten… Nu kan ik alleen maar zenuwachtig zijn en zorgen dat ik morgen in een goede conditie ben, daarom nu een theetje en sebiet mijn bed alweer in. De dagen vliegen hier!!


Na training heb ik vanzelfsprekend mij in het hete brubbelbadje gezet en genoten van de zon die vrolijk op mijn bol scheen! Voor één keer durf ik te zeggen dat ik van de winter hou, het is hier momenteel zo’n 33 graden overdag, heeeeeeeerlijk!


Zo ik ga verder zenuwachtig zijn en proberen wat te rusten… Morgen meer nieuws en verwacht niet té veel!!

Klik op de foto voor meer foto's van de Beach walk 'n talk

Klik op de foto voor meer foto's van de Openingsceremonie

We hebben eindelijk wat internet, wat hier trouwens superduur is, niet te doen! Maar uiteindelijk toch iets vast gekregen waarmee ik gewoon vanuit het appartementje erop kan.

Om te beginnen is de laatste vlucht gevlogen, we hebben er nog geen 7u over gedaan om van Signapore naar Brisbane te vliegen. De vlucht was supercomfortabel, de films heerlijk en de videospelletjes grappig! Een prachtige zonsopgang gezien en om 6u ’s ochtends aangekomen in het heerlijke Brisbane. Door de douane, waar we wat bang voor waren, maar geen problemen gehad. Eens uit te deur stonden de vrijwilligers van de World Transplant Games ons op te wachten. Super service dus! Even gewacht op andere vluchten en met onze praatgrage chauffeur van Brisbane naar Gold Coast gereden.

Na een uurtje waren we aangekomen in ons hotel, we kregen een zeer ruim appartementje met uitzicht op een prachtige tuin vol palmbomen en andere mooie dingen! Het is hier allemaal heel erg kleurrijk, maar gewoon prachtig. Een zwembad en Spa om U tegen te zeggen en allemaal nieuwe plaatsen om te ontdekken. Het is hier gewoon heerlijk, ik kan nu al zeggen dat ik hier met gemak zou kunnen wonen!

We zijn meteen de buurt rond getrokken omdat we van onze jetlag af moesten en uiteindelijk werd dit geen probleem. ’s Avonds om 7u plaatselijke tijd, ben ik dan eindelijk na 3 wakkere dagen als een blok in slaap gevallen!!

Gisteren hebben we een heerlijke strandwandeling gemaakt en door de straatjes van de Gold Coast getrokken. Het weer was heerlijk en het strand is echt zo mooi. Je kan straal door het blauwe water kijken…

Dan zijn we ons gaan inschrijven voor de Wereldspelen natuurlijk!! Het werd ineens weer echt en de zenuwen waren weer aanwezig. Enkele bekenden gezien en dan onze paskes afgehaald. We hebben echt superveel gekregen, waaronder een hele mooie rugzak van de World Transplant Games, t-shirts, pennen, en noem maar op. We kregen ook meteen de reglementen van de sporten die we deden, in mijn geval dus tafeltennis en badminton. Ook de andere deelnemers stonden erin bij de tafeltennis, bij de badminton niet dus dat is nog afwachten. En ik weet nu al dat het dit jaar wellicht onmogelijk zal zijn om een medaille mee naar huis te brengen, want de tegenstand is zooo sterk. Ik speel tegen onder andere, Iran, Nieuw-Zeeland, Noorwegen… We zijn helaas met veel en ik hoop er ook enkelen te kunnen uitschakelen. We zullen zien!!

Vandaag was het dan eindelijk zover dat ik mijn favoriete Hollandertjes terug zag. Ons hotel ligt nog geen 2 minuten van elkaar vandaan dus ook dat zit mee (Google earth zei dat we een uur moesten lopen voor we bij elkaar waren). Het weerzien was echt heerlijk, het is echt zo dat je goede vrienden maakt op zulke evenementen voor getranplanteerden. Voorts was het vandaag ZO’N prachtig weer dat we een héle maar dan ook een héle dag aan het zwembad hebben gelegen. De Spa werd uitgebreid getest en ook de brubbelbaden werden goedgekeurd!! Dit is echt heerlijk voor ’s avonds, een stomend hete jacuzzi en een glaasje wijn!

Nu gaan we uiteten, zoals elke dag en weer verder een stukje Gold Coast verkennen! Ik hou jullie op de hoogte!!

Hier ben ik al, mijn allereerste blog, na ongeveer een dikke 18u onderweg zijn. We zitten momenteel veilig en wel in de luchthaven van Signapore. En dit is eindelijk een luchthaven met gratis internet, heerlijk!

Tot hiertoe is alles vlot verlopen, het is trouwens mijn aller aller allereerste reis waarbij ik niet overgegeven heb van de zenuwen. En ik denk dat dit allemaal te danken is aan het feit dat ik het eigenlijk maar amper besef. Ik vrees dat het nu pas realiteit begint te worden, maar we zijn al over de helft, dus nog even doorgaan en we zijn eindelijk op onze bestemming, Australië!!

Zolang naar uitgekeken en we kunnen amper geloven dat het nu ook echt zo is. Onze twee vluchten verliepen tot hiertoe vlekkeloos. De vlucht van Londen naar Signapore was echt wel echt heel erg lang. Iedereen viel zomaar in slaap en ik heb de ene film na de andere verslonden, van monsters vs aliens, tot panic room tot harry potter. En niets slaap, het lukte gewoon weg niet. Het leek dan ook echt eindeloos te blijven duren. Maar al bij al geen problemen gehad, niets gevoeld, heerlijke vlucht en zelfs geen dikke voeten! Olé !

Nu op dit moment zijn we dus aan het wachten op onze vlucht naar Brisbane, die vertrekt om 21u25 plaatselijke tijd, dus ik heb nog wel een uurtje. Dat is dan vijf uur vliegen en dan zullen we eindelijk aankomen op onze bestemming! Nadien is het plan enkel rustig bij het zwembad zitten en lekker niets doen !

We zijn er weer helemaal !!! Ik had niet gedacht om voor Australië mijn site nog in orde te krijgen, maar kijk, helemaal geupgrade en alles weer op z’n plaats. Moest je nog een item tegen komen dat nog niet gelinkt is of waar iets aan scheelt, stuur me gerust een mailtje dat ik dit kan verhelpen!
En hoe zit het ondertussen vragen jullie je wellicht af. Wel…ik vertrek al binnen 4 dagen en de zenuwen zijn ruimschoots aanwezig. Tot vanmorgen was het stress om de site, maar nu die in orde is, komen de zenuwen weer volop. Mijn maag ligt overhoop en ik begin stilaan de drang te voelen om in te pakken. Ik heb mijn kasten al opgeruimd en eruit gehaald wat ik nodig denk te hebben. Ik ben vooral bang om iets te vergeten qua opladers enzo. Kleren is wat minder belangrijk qua vergeten. Met andere woorden, de eerste prutsen liggen klaar en vanavond of morgen zal ik alles qua opladers en fotomateriaal klaar leggen. Zaterdag of zondag ga ik heel de valies maken, aangezien er nog kleren moeten gewassen worden!!

Verder schreef ik ook in een post, die helaas verloren is gegaan, dat dit avontuur al niet meer stuk kan. Maar liefst 2 van mijn dromen komen uit, nl. deelnemen aan de World Transplant Games en naar Australië gaan. Maar af en toe slaagt de angst toe en hoewel ik hard en veel harder getraind heb dan anders ben ik toch bang dat het me helemaal niet gaat lukken. Als ik verlies (vooral in de badminton dan) omdat ik niet genoeg uitgerust ben, of omdat ik me niet goed in mijn vel voel, dan zal ik zeker teleurgesteld zijn. Als ik verlies omdat de rest beter is, dan weten we gewoon wat ons te wachten staat en dan moet ik naar de volgende jaren nog harder trainen. Dan zit er niets anders op. Ik geef eerlijk toe dat ik graag 1 medaille zou willen halen, een 20e medaille halen, op mijn eerste Wereldspelen, geef toe het zou iets extra mooi zijn. Het maakt me dan niet echt uit in welke categorie ook. Ik heb trouwens wat research gedaan naar de World Transplant Games in Bangkok en ik zag dat er in badminton single iemand brons had gehaald waartegen ik altijd al gewonnen heb… Dus wie weet, de hoop is er, da’s al veel ! We zullen wel zien …

Ik ben echt superbenieuwd hoe het gaat zijn, wat er allemaal staat te gebeuren want zo’n games zijn altijd speciaal. Ik ben benieuwd naar welk rugnummer ik zal hebben! En hoe ons hotel zal zijn en de omgeving. Ik weet in ieder geval dat we op voorhand zoveel informatie gekregen en constant op de hoogte zijn gehouden, dat ik wel bijna zeker ben dat de spelen goed georganiseerd zullen zijn.
Mijn komende dagen gaan trouwens voorbij vliegen, dus ik zal een gaatje moeten vinden op mijn koffer deftig in te pakken. Ik ga naar Marktrock en ik ga vooral genieten met het vriendje die ik veel veel veel te lang ga moeten missen…

Verder nog eens mijn excuses voor de technische problemen op de site. Ik heb de site geüpgrade en dat is nu weer voor lange tijd achter de rug! Gelukkig!

• Ps: De comments werken terug !!
• Ps: Ook het gastenboek mag weer gevuld worden, ik ben helaas met de overschakeling alle gastenboekentries van 2009 kwijt!

... was gisteren! En het ging zo enorm zenuwslopend traaaaag! Wellicht omdat dit niet zomaar een controle was, maar wel een controle die zou beslissen of ik uiteindelijk écht naar Australië zou vertrekken of niet. Na de gebruikelijke onderzoeken (longfunctie, longfoto's, bloednames, ...) werd het wachten geblazen. En wachten hebben we gedaan!

Vooral degene die voor mij naar de prof leek superlang weg te blijven, de minuten leken voor mij uren te worden en ik werd stilaan héél erg nerveus. Eens het mijn beurt was, werd ik weer kalm, gelukkig! Na de gebruikelijke informatie, die er nog steeds allemaal meer dan goed uit zag, kwam eindelijk het onderwerp World Transplant Games! En ik begon weer te trillen, met die epidemies die de wereld rond gaan, willen we toch maar even voorzichtig zijn. Gelukkig mag ik van de daken schreeuwen dat mijn persoonlijke toestand meer dan goed genoeg is om helemaal tot in Australië te reizen. Ook al is het 30u, ik moet het aankunnen en we voorzien geen problemen. Natuurlijk wil ik iedereen gerust stellen en zeggen dat de maatregelen voor de u welbekende Mexicaanse griep genomen zijn. We kunnen en mogen er niet vanuit gaan dat het ons niet kan overkomen. Want alles kan... Nadien werden alle papieren in orde gebracht, van kleine prullen tot grote belangrijke papieren. Aangezien de Australische luchthavens zooo streng zijn wilden we geen risico's nemen. Met dat het medische in orde is, zijn we er klaar voor... Nu moet het besef nog volledig komen en zullen de zenuwen steeds meer aanwezig zijn!

De maand juli is alweer bijna half weg en ik begin stilaan te beseffen dat het nog maar een dikke maand is voor ik vertrek. Een raar gevoel in mijn buik, maar stilaan begin ik me voor te bereiden op de reis, het avontuur en de eerste keer World Transplant Games.

De laatste bestellingen zijn net geplaatst, de laatste aankopen worden stilaan afgerond. Zo zijn de galakleedjes gekocht, de koffers, een nieuwe gsm met nieuw abonnement, statief en ander fotomateriaal, alle badspulletjes in het mini ... De solden kwamen hierbij perfect van pas :) Mijn laatste training met mijn dubbelpartner ging erg goed, we wonnen zelfs tegen het professionele team, wat dus echt wel meer dan goed was. Hopen dat het in Australië ook zo vlot gaat gaan. Ik ben is benieuwd! We zijn nu volop bezig met het maken van de T-shirts voor het dubbelspel.

We hebben ook pins gemaakt, buttons eigenlijk. Met het logo op van Donorsport en de website van Re-Born to be Alive. Dit om uit te delen en te ruilen op de World Transplant Games, en ze zijn naar mijn persoonlijke mening, echt wel mooi :)
Ondertussen ben ik even aan zee geweest, volgende week ga ik normaal gezien terug. Daarna ga ik dan weer naar de Gentse feesten en logeer ik bij het vriendje. Aan zee was het de Gala-Volleybal-Match van het jaar, natuurlijk heeft het ravelingen team de animatie weer afgemaakt!

Het vriendje en ik waren enkele dagen geleden alweer een jaartje samen, vorig jaar rond deze tijd kwamen we terug uit Barcelona! De tijd vliegt en vliegt maar door. Na mijn avontuur in Australië gaan we proberen er nog met ons twee tussen uit te knijpen, met een last minute vakantie ofzo, we zien dat dan wel weer...

Met de vzw hebben we ook nog drukke tijden voor de boeg. Véél van onze zelfgemaakte producten waren gewoon uitverkocht na de langste dag e.d. En die moeten we natuurlijk allemaal opnieuw bevoorraden. We zijn ook volop bezig met een online winkel voor de producten, want daar is zoveel vraag naar. Verder hebben we nog een paar grote evenementen af te werken voor we vertrekken. Druk genoeg, dus geen tijd om te piekeren en mij zenuwachtig te maken voor wat komt!

Binnenkort ook nog eens mijn laatste controle en die moet toch wel echt goed zijn. Mijn laatste medische papieren worden dan ingevuld, alsook attesten voor medicatie, porth a cath, rugoperatie, ... Een héle rompslomp dus! Maar liever dus geen risico's nemen als het niet moet!

Gisteren mocht ik eindelijk mijn reispas gaan halen die we zes weken geleden aangevraagd hadden. Alles komt stilaan in orde en hiermee ook dichterbij! De trainingen verlopen momenteel erg vlot, ik leer nog elke dag bij, maar merk dat ik veel verder sta dan een paar maanden geleden. Aangezien dit mijn eerste World Transplant Games zijn weet ik nog niets omtrent het spel-niveau en ben ik natuurlijk erg benieuwd. Ik kan echter wel vergelijken met de Europese spelen voor hart- en longgetransplanteerden en die voor getransplanteerden en gedialyseerden. Op het tweede ligt het niveau erg hoog, dus ik verwacht dat dit in Australië ook zo zal zijn, of nog hoger.
Verder heb ik ook getraind met mijn twee nieuwe partners en ook dit loopt supervlot, zelfs voor de eerste training! Even wennen en dan elkaar aanvullen, dat lukt nu al prima. Met de tijd dat we nog hebben, komt dit zeker nog beter...
Stilaan begin ik aankopen te doen, die ik per se wil hebben voor Australië. Dit gaat dan vooral om fotomateriaal enzo. Ik heb twee nieuwe lenzen en zonnekappen gekocht en ben nog op zoek naar enkele spulletjes die ik denk nodig te hebben :)
Ik vind het in ieder geval spannend worden...

Nog 150 dagen tot de World Transplant Games in Australië. Vandaag nog maar eens naar het stadhuis gelopen om mijn reispas en nieuwe identiteitskaart in orde te maken. Met de reispas moeten we dan een Visum aanvragen om Australië binnen én ook buiten te mogen.En hiervoor had ik natuurlijk eens nieuwe pasfoto's nodig, die van het 6e middelbaar waren echt aan vervanging toe :)

Ondertussen heb ik, omdat Hanne omwille van medische redenen niet mee mag, al een andere partner gevonden voor dubbelspel. Mijn sporten vallen, zonder partner, van 4 naar 2 en ik zou toch meer dan graag deelnemen in het dubbelspel, zowel badminton als tafeltennis. Ik ben aan het nadenken om er nog 1 sport bij te nemen, maar daar ben ik totaal nog niet uit.

Ik merk dat ik, meer dan vroeg genoeg, al lijstjes begin te maken over wat ik zeker nog nodig heb en zeker nog moet doen voor Australië. Zoals een nieuwe batterij kopen voor mijn laptop, eventueel wat nieuwe lenzen voor mijn camera enzovoort. Ik ben ook volle bak aan het uitkijken wat ik allemaal wil bezichtigen ginderachter. Aangezien we aan de Gold Coast zitten reizen we nadien door naar Sydney en daar wil ik natuurlijk héél veel zien.

De volledige Belgische delegatie bestaan uit 21 personen en dat is toch, voor België, een groot aantal!

Ik vind het alleszins nu al spannend ...

Edit 21u40 : mijn maatje Gideon heeft officiële bevestiging gekregen om mee te gaan naar Australië, ik ben ZO blij !!!!

Wachten is vermoeiend, dat heb ik vandaag nog eens mogen ondervinden. Om kwart na acht op dagzaal aangekomen, de gewone gang van zaken en om 10u waren we al meer dan rond en begon het lange wachten, tot maar liefst 14u... Zitten, nietsen, rond kijken, wachten,... Tot het mijn beurt was en ik ineens heel veel zenuwen kreeg en met knikkende knieën binnen ging. Het was ook niet voor niets. Als je in je omgeving verhalen hoort die niet zo positief zijn, dan begin je wel ff na te denken en te twijfelen.

Maar alles ging goed... Mijn longfunctie was na 5,5 jaar nog gestegen en stond vandaag op het hoogste punt dat ik ooit gestaan heb. Natuurlijk ben ik daar meer dan blij mee.In feite kan ik het nog steeds niet geloven. Het was immers een studentje op de longfunctie dat gewoon zei, blaas maar... En ik heb nochtans nood aan en stevige 'Blaas' roep om goed te presteren. Bovendien was ook mijn bloed infectievrij en was er verder helemaal niets op aan te merken. Zoals de prof het zei, een droom voor vele longtransplanten.

En dan kom ik nu bij stap twee, want ik heb meteen ook gevraagd of ik capabel ben om deel te nemen en af te reizen naar de World transplant Games in Australië. De prof zei dan ook dat hij daar geen enkel bezwaar tegen had en als mijn toestand blijft zoals die nu is hij mij de volledige toestemming geeft om deel te nemen en naar Australië te vliegen.

Ook dat nieuws was een hele opluchting, want we hebben al wel vliegtickets, maar ik had nog geen toestemming van mijn prof om te vertrekken en dat vond ik toch wel belangrijk. Met andere woorden, als er niets meer tussen komt, zal ik ons Belgenlandje verdedigen op de World Transplant Games tegen 69 andere landen... En daar kijk ik nu al zo naar uit!
Het is een droom die stilaan, beetje bij beetje begint uit te komen!

Ik heb trouwens het item van de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden te Dublin & Napels afgewerkt met verslagen en foto's. Daarnaast ook bij biografie enkele babyfoto's, de peuter en kleuterfoto's volgen. Bij verschillende items in het 'Over mij' - item komt elke dag bij, dus hou het zeker in de gaten :)

Hoewel er dezer dagen plaatjes prachtige foto's kunnen gemaakt worden mag het koude weer voor mij nu echt wel stoppen. Het is genoeg geweest en de lente mag met veel plezier z'n intrede doen (al duurt dit nog wel ff helaas). Ik hoop dan ook dat we na deze extreme temperaturen en sneeuw een prachtig lentezonnetje mogen verwachten. Ik blijf de laatste dagen meer binnen, geen zin om door de koude te gaan eigenlijk, solden of niet :). Al geniet ik wel van de landschappen en van de sneeuwlaag in mijn tuin (hier liggen nog wel enkele centimeters). Het binnen blijven heeft één groot voordeel, mijn site wordt steeds meer aangevuld. Ik ben bezig met het item 'over mij' in orde te brengen. Ik zit nu aan de Europese spelen die zo goed als in orde komen na dit weekend. Tot hiertoe hebben de longen zich al aardig door dit koude weer en de smog geslagen, zelfs een snotvalling heeft zich nog niet aangemeld (ik mag dit niet te luid roepen :).

Verder heb ik een probleempje ontdekt op de site. Zoals jullie weten of misschien niet, krijg ik enorm veel mail via mijn site binnen. Nu vond ik dat dat de laatste tijd wat minderde en dacht dat het aan de feestdagen enzo lag. Ik heb echter ontdekt dat er een fout stond in het e-mail adres dat ik gebruik om via mijn site te mailen. Dus moest je geprobeerd hebben me te bereiken via deze website-mail, mijn excuses dat het niet gelukt is. Normalieter is alles nu weer in orde en kan er weer volop gemaild worden. Ik doe trouwens mijn best om zo snel mogelijk te antwoorden.

Ook de trainingen gaan terug van start en dat mag wel, ik merk dat ik in de kerstvakantie heb stil gezeten. Ik weet dat ik voor de Wereldspelen nog veel moet trainen en dat gaan we vanaf nu dan ook doen. Ik heb volgende week enkele afspraken ivm training en ben benieuwd wat dat gaat geven, stiekem ben ik een beetje nerveus. De Wereldspelen komen trouwens al aardig dichtbij, een beetje te snel eigenlijk. Er moet nog zoveel gebeuren voor we vertrekken en dat maakt me al wat zenuwachtig... 7 maanden op voorhand nerveus zijn, ge moet het toch maar kunnen.

De foto's bij deze blog werden genomen door het vriendje en bewerkt door mezelf. We gingen normaal samen naar het natuurpark gaan, maar na het nieuwjaarsfeestje en de koude is het er niet van gekomen. We waren al naar daar gegaan vorige maand en toen was het zalig weer, met een zon op onze snoet. Na de examens gaan we zeker terug :)

Ik ga me verder in de zetel leggen met dekentjes en de "The Gift" kijken.